வலவன் – டிரைவர் கதைகள்

ஒரு நல்ல புனைவு நம்மை உள்ளிழுத்துக் கொள்ள இரண்டு காரணங்களைச் சொல்வேன். ஒன்று கதை நிகழும் களம் நமக்குப் பரிச்சயமானதாக இருப்பது. இரண்டு, கதை மாந்த்தர்களைப் போன்றவர்களை நம் வாழ்வில் சந்தித்திருப்பது.
சுதாகர் கஸ்தூரியின் “வலவன்” சிறுகதைத் தொகுப்பில் எனக்கு இரண்டுமே வாய்க்கப் பெற்றது.

கதைக்களங்களான மும்பை, புனே, நாஷிக், வாபி, டாமன், சில்வாசா போன்ற இடங்களுக்குப் பணி நிமித்தமாகப் போயிருக்கிறேன். மட்டுமல்லாது, அனல் மின் நிலையங்கள், இரும்பு உருக்காலைகள் போன்றவைதான் வாடிக்கையாள நிறுவனங்கள். பெரும்பாலும் இவை ஊருக்கு வெளியே 30-40 கிமி தூரத்தில்தான் அமைந்திருக்கும். எனவே வாடகைக்காரை நாள் முழுவதும் பேசி ஏற்பாடு செய்துகொள்வேன். கதைகளில் வரும் ஓட்டுநர்களைப் போன்றவர்களைச் சந்தித்திருக்கிறேன்.

வெகு எளிய மொழ்யில் எந்தவிதப் பாசாங்கும் பூச்சுகளுமற்ற சிறுகதைகள். சுஜாதா சொல்வார் கதையில் உண்மை கொஞ்சம் கலந்து இருக்கும்போதுதான் அதன் நம்பகத்தன்மை அதிகரிக்கும் என. அதே போல இக்கதைகள் அனைத்தும் near truthல் எழுதப்பட்டவை. கதைகளின் சிறப்பே எந்தப் புள்ளியில் உணமையிலிருந்து புனைவாக மாறுகிறது என்பதை அறிய முடியாமல் நடக்கிற பாய்ச்சல்தான்.

மொத்தம் பத்து சிறுகதைகள் தொகுப்பில். அவற்றைத் தரவரிசைப் பட்டியல் இடுவது முறையற்றது. என்றாலும் என்னை அதிகம் ஈர்த்தைவை “தந்தையுமானவன்” மற்றும் “ஆதிமூலம்”.

முதல் கதையாக செண்பகாவின் அப்பாவை வாசிக்கப் பரிந்துரைக்கிறேன். ஓட்டுநர்களுக்கும் நம்மைப் போலவே குடும்பம் இருக்கும், குழந்தைகள் இருப்பர், அவர்களிடம் கொடுத்த வாக்குறுதிகள் இருக்கும் என்பதை மறந்துவிட்டு நமது குடும்பம் நமது தேவைகளை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு இயங்குகிறோம் என்பதை அற்புதமாகச் சொன்ன கதையது.

நான் பழகிய ஓட்டுநர்களுள் சர்தார்ஜிகள் முதலிடம் பெறுவர். அவர்களது அர்ப்பணிப்பும், ஏற்றுக் கொண்டதை, நம்மிடம் சொன்னபடி செய்ய வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருப்பதை, குறிப்பாக நம் உடல்நலம் மீது அதிக அக்கறை கொண்டவர்களாக இருப்பதை நேரில் அறிந்திருக்கிறேன். இதிலும் இரண்டு கதைகள் உண்டு “மஞ்சித் சிங்” மற்றும் “ஹரிசிங்”

லட்சுமண் கதை நிகழும் ஆதிகளமான புளியரைதான் அப்பாவின் சொந்த ஊர், அங்குதான் நான் 9ஆம் வகுப்புப் படித்தேன்.

நன்றி சுதாகர், பிரயாண நினைவுகளைக் கிளர்த்தியதற்கு.

Advertisements

மாநகரம் – உள்ளும் புறமும்

maanagaram-movie-review

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நல்ல திரைப்படம் பார்த்த உனர்வை அளித்தது “மாநகரம்”

ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புள்ள சிறு சிறு சம்பவங்கள். ஊடாடும் மாந்தர்கள் அறியாமலேயே தன்னளவில் செய்துவிட நேர்கிற செயல்கள் அடுத்தவரையும் பாதிக்கிற வகையில் அமைந்து விடுவதான, தற்செயல் நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு.

ஸ்ரீ, சந்தீப், ரெஜினா ஆகிய மூவரும் பிரதானக் கதாபாத்திரங்கள் என்றாலும், சார்லி, முனீஸ்வரன் போன்ற இதரர்களின் பங்களிப்பும் அற்புதமாக அமைந்திருக்கிறது.

பாத்திரச் செதுக்கலும் அதற்கான நடிகர் தேர்வும் படத்தை உயர்த்துகிறது. சந்தீப் ஏற்றுக் கொண்ட பாத்திரத்திலிருந்து இம்மியும் பிசகவில்லை. ஒரு மாதிரியான பிடிவாதம் கொண்ட இளைஞன், தான் நினைத்ததே சரி என்றெண்ணும் வகை. அல்லு அர்ஜுனின் தம்பி போல இருக்கிறார்.

ஸ்ரீ, இடம் பெயர்தலின் அவலத்தை எப்போதும் முகத்தில் தேக்கியவாறே இருக்கிறார். மரியாதையாதயான வேலையில் இருந்தாலும், சந்தீப்பின் காதலை உதறிவிட முடியாமல் அவதிப்படும் வேடம் ரெஜினாவுக்கு. சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார்.

மிகத்தரமான ஒளிப்பதிவு பகல்நேரச் சென்னையையும் அதன் இருண்ட இரவையும் துல்லியமாகக் காட்டுகிறது. பாடல்களில் ஏமாற்றினாலும், பின்னணி இசையில் பிரமாதப்படுத்தி இருக்கிறார் ரியாஸ். மிகவேகமாக நகரும் திரைக்கதைக்கு மெருகூட்டுவது மிகத்திறமையான எடிட்டிங்.

கதையோடு ஒட்டாமல்,  நகைச்சுவை என்ற பெயரில் ஆயாசம் ஏற்படுத்தும் தமிழ்ச் சினிமாவில், முனீஸ்வரனை வைத்து தேவையான அளவு கதை நகரும் போக்கிலேயே காமெடி செய்திருப்பது சிறப்பு. வெகு இறுக்கமாக் இருக்கும் திரைக்கதையில் முனீஸ்வரனின் நகைச்சுவை சிறிது ஆசுவாசம் தருகிறது.

மொத்தத்தில் இது ஒரு சுவையான கூட்டாஞ்சோறு. சபாஷ் லோகேஸ்.

தமிழும் நானும்

513bl4ujt5l-_sx257_bo1204203200_

சொக்கன் எழுதியிருக்கும் நல்ல தமிழில் எழுதுவோம் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். 2009ல் நான் எழுதிய இந்தப் பதிவு ஞாபகம் வந்தது. எனவே மீள் பதிவு.

எல்லோருக்கும் நல்ல தமிழய்யா வாய்த்தால் நல்ல தமிழ் படிக்கலாம். மேலும் படிக்க ஆர்வம் வரும். எனக்கு ஒரு நல்ல தமிழைய்யா கிடைத்தார் 9,10 படிக்கும்போது. அவர் வகுப்பு என்றாலே எல்லோரும் ஆர்வமாக இருப்போம். லீவு எடுப்பதென்றால் அவரது வகுப்பு இல்லாத நாளாக இருக்க வேண்டுமே என நினைப்போம்.

புத்தகமேதும் எடுத்து வரமாட்டார். உள்ளே நுழைந்ததும் இன்று என்ன பாடம் என்பதையும் சொல்ல மாட்டார். புத்தகத்தில் உள்ளதுபோல் வரிசைக்கிரமமாக நடத்தவும் மாட்டார். பெரும்பாலும் கதைகள் மூலமே பாடம் நடத்திச் செல்வார்.

ஒரு கணவனும் மனைவியும் துணிக்கடைக்குப் போகிறார்கள். சில சேலைகளைப் பார்த்தும் பிடிக்காமல் ஒரு குறிப்பிட்ட சேலையை எடுத்துக் காட்டச் சொல்கிறார் மனைவி. அதற்குக் கடைக்காரர் , “அது சீமாட்டியும் வாங்க முடியாத சேலை” என்கிறார். காரணம் அதன விலை. கணவன் கையிலிருக்கும் காசுக்கான சேலை வாங்கித்தருகிறார். மனைவிக்குத் திருப்தியில்லை. ஏதேதோ புலம்பியவாறே வருகிறார். இதனால் கணவன் எரிச்சலடைகிறார்.

வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட ஆரம்பிக்கிறார்கள். சாப்பாடு சுவையாக இல்லை. எரிச்சலுடன் “நாயும் தின்னாத சோறு” எனச்சொலியவாறே வெளியேறுகிறான்.

சீமாட்டியும், நாயும் இந்த இரண்டு வார்த்தையிலும் என்னடா புரிந்தது? ” என்பார்.

”அய்யா இரண்டிலும் உம் வருகிறது”

“சரி. என்ன வித்தியாசம்”

”தெரியலை அய்யா”

“ஒண்ணு உயர்வைச் சொல்லுது . மற்றது இழிவைச் சொல்லுது. ஒரே ”உம் ” இரு அர்த்தங்கள் தருகிறதில்லையா? ஒன்று உயர்வு சிறப்பு உம்மை. மற்றது இழிவு சிறப்பு உம்மை”

ஏறக்குறைய முப்பது வருடங்கள் கழித்தும் இன்னும் மறக்கவில்லை.

ராமச்சந்திரன் அய்யா உங்களுக்கு என் நன்றி கலந்த வணக்கங்கள்.

ஆனால் இப்பொழுது தமிழய்யாக்கள் அதிகம் இல்லை எல்லொரும் தமிழ் ஆசிரியர்கள் அல்லது தமிழ் டீச்சர். அவர்களிடம் பேசினால் தமிழில் பாரதிதாசனுக்குப் பின் புலவர்கள் யாருமில்லை என்பார்கள். அல்லது திரைப்படப் பாடலாசிரியர்கள்தான் கவிஞர்கள்.

உங்களுக்குத் தெரிந்த தமிழாசிரியர் யாருமிருந்தால் அவரிடம் சா.கந்தசாமி, நாஞ்சில் நாடன், பிரபஞ்சன், அசோகமித்திரன் ஆகியோரின் எழுத்துக்களை விவாதியுங்கள். உண்மை புரியும்.

பார்க்கும் வேலை வேறு வாழும் வாழ்க்கை வேறென்பதாக ஆகிவிட்டது அவர்களுக்கு.

பின் குறிப்பு : எல்லா தமிழாசிரியர்களுமே அப்படியல்ல; ஆனால் பெரும்பான்மையினர்.

பன்னருவாள் கொண்டறுத்த பிச்சிப்பூ

vannadasan

”வடவள்ளி நவாவூர் பிரிவு அருணாசலம் நகரிலிருந்து அதிகாலை உற்சாகத்துடன் உங்களுக்கு வணக்கம் சொல்லி நிகழ்ச்சியில் உங்களுடன் இணைவது, உங்கள் அன்பு ——-.”

”சரி, சொல்லுங்க என்ன பாட்டு வேணும்.”

அழைத்தவர் அத்தனை உற்சாகத்துடன் சொல்லியதை, ஒரு வித ஈடுபாடற்ற எந்திரத்தனத்துடன் கேட்பார், அறிவிப்பாளர்.

எனக்குத் தெரிந்து,  கோவை பண்பலையில் அறிவிப்பாளர்களாக இருப்பவர்கள், ஒருவித விரக்தி மனநிலையில், சிற்றேட்டில் இருந்து பேரேட்டில் பதியும் அரசு அலுவலகத்தனத்துடன் பணியாற்றுவது போலிருக்கும்.

இவர்களில் ஒருவர் வண்ணதாசனைப் பேட்டி எடுத்தால் எப்படி இருக்கும்? கற்பனை செய்யும்போதே, கிலியடிக்கிறதல்லவா? அப்படித்தான் ஆயிற்று.

” ஒரு சிறிய இசை. இதில் உள்ள சிறுகதைகளை எழுதும்போது உங்கள் மனநிலை எப்படி இருந்தது?”

இதற்கும் சிரத்தை எடுத்துப் பதில் சொன்னார் வண்ணதாசன், அது அவரது சிறப்பு.  என் ஆதங்கம் அதுவல்ல. பேட்டி எடுத்தவருக்கு வண்ணதாசனைப் பற்றி ஏதும் தெரியவில்லை, அல்லது எப்படிக் கேள்விகளைத் தொடுக்க வேண்டும் என்ற குறைந்தபட்ச அக்கறைகூட இல்லை.

மேலதிகமாக, சாகித்ய அகாடமியின், விருதுக்குத் தேர்வு செய்யும் நடைமுறைகள் பற்றிய அடிப்படைத் தகவல்களாவது தெரியுமா என்பதும் சந்தேகமே.

உச்சகட்ட வன்முறை,  எந்த அறிவிப்பும் இல்லாமல் பேட்டிக்கு இடையிடையே பாட்டை ஒலிபரப்பியது. இதுதான் உங்கள் இலக்கிய சேவை எனில் தயவு செய்து வேண்டாம். விட்டுவிடுங்கள், இலக்கியம் பிழைத்துப் போகட்டும்.

ஒரு நல்ல வானொலிப் பேட்டி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை பிஎஸ்ஜி சமுதாய வானொலியில்(107.8) கேட்க வாய்த்தது.  கு.ஞானசம்பந்தன் அவர்களை மாணவர்கள் பேடி காண, ஆசிரியர்கள் நெறிப்படுத்தினர். நேர்த்தியான ஒன்று. ஞானசம்பந்தன் மிக மகிழ்ந்தார்.

அன்பான வானொலி அதிகாரிகளே, ஒரு கலைஞனைக் கொண்டாடாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, மரியாதைக் குறையச் செய்துவிடாதீர்கள். கலைஞனைத் தன் தோள்களில் எற்றிக் கொண்டாடும் தேசமே பெருமையுடன் முன்னோக்கி நகரும்.

அடுத்த முறை ஒரு சிற்பியைப் பேட்டி எடுக்க நேர்ந்தால், குறைந்தது ஒரு அம்மி கொத்துநரையாவது ஏற்பாடு செய்யுங்கள். கல்லைப் பற்றியும் உளியைப் பற்றியும் தெரிந்தவராக இருப்பார்.

நம்பிக்கைகளைப் புதுப்பித்தல்

happy-new-year-2017-meme-4

நண்பர்களுக்கும் அவர்தம் குடும்பத்தினருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள். இந்தப் புத்தாண்டு உங்களுக்கு நெஞ்சு நிறைய மகிழ்ச்சியையும் அளவற்ற குதூகலத்தையும் வழங்கட்டும்.

புத்தாண்டு மலர்வதைத் தன் தோழிகளுடன் கொண்டாடச் சென்றுவிட்டால் சின்னவள். மனைவி, பெரியவள் மற்றும் நான் மூவரும் கொடி என்ற நகைச்சுவைத் திரைப்படத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்தோம். 11.30க்கு தூக்கம் தள்ளினாலும் விழித்திருந்தார் மனைவி.

மணி 12 ஆனதும் வழக்கமில்லா வழக்கமாக, கேக் ஒன்றைக் கொண்டு வந்து வாங்க வெட்டலாம் என்றார். நானும் பெரியவளும் ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தோம். ஏன்றாலும் பாடியபடியே வெட்டித் தின்றோம். ஆளுக்கொரு பேனா அன்பளித்து மேலும் ஆச்சர்யப்படுதினார். இந்தப் புத்தாண்டு நன்றாக இருக்கப் போகிறது என்பதற்கு, இது ஒரு அடையாளம்.

இன்றும் கொண்டாட்டம் தொடர்ந்தது. ஸ்டார் பிரியாணி ஹோட்டலில் குடும்பத்துடன் மதிய விருந்து. எனக்குப் பிடித்த மட்டன் பிரியாணி சில்லி, இறால் என.

சப்னா புக் ஹவுஸில், சொக்கன் எழுதிய “நல்ல தமிழில் எழுதுவோம்” என்ற புத்தகமும் ராஜமுருகன் எழுதிய ”நல்ல சோறு” என்ற புத்தகமும் வாங்கினேன். நல்லதாக ஆரம்பிக்க வேண்டுமல்லவா? அதுவும் எனக்குப் பிடித்த தமிழும் சோறும்.

குழந்தைகளுடன் டங்கல் (யுத்தம்) திரைப்படம் மாலைக் காட்சி. நேற்றே இதன் தியேட்டர் பிரிண்ட் கிடைத்தது என்றாலும் பிடிவாதமாகத் தியேட்டரில்தான் பார்ப்பேன் என்றதால், மகள் முன்பதிவு. திரைப்படம் குறித்து எழுத நிறைய இருக்கிறது.  என்றாலும் இத்தனை நேர்த்தியான திரைக்தையும் அதை மேலும் மெருகூட்டும் விதமான் எடிட்டிங்குமாகப் படம் மிகச்சிறந்த ஒன்று.

வழக்கமான தொலைபேசி,  குறுஞ்செய்தி, வாட்சப் வாழ்த்துக்களுடன் ஒரு ராங் கால் அழைப்பாளரும், மன்னிப்பு கேட்டு, பின் புத்தாண்டு வாழ்த்துகளையும் சொன்னார். கூடுதல் மகிழ்ச்சி.

ஒரு நாளுக்கு இத்தனை சிறப்பான அனுபங்களைத் தந்து புத்தாண்டு நன்றாக முகிழ்த்திருக்கிறது. தொடரட்டும்.

தொடரும் என்ற நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை.

 

ஒரு கோடி உய்யுமால்

Elephant_Feeding

 

எங்கள் நிறுவனம் ஆண்டுக்கு 30 கோடி அளவில் டேர்ன் ஓவர் செய்யும் அளவிற்கு சிறியது. ஆனாலும் இந்தியாவில் இன்றியங்கும் அனல் மின் நிலையங்கள் அனைத்திலும் எங்கள் இயந்திரங்களின் தடையற்ற செயல்பாடு அவசியம்.

சமீபத்தில் பிரித்தமைக்கப்பட்ட தெலுங்கானா மாநிலத்தில் அமைந்த ஒரு அனல் மின் நிலையத்திற்கு சுமார் 2 கோடி அளவிற்கு இயந்திரங்களை வழங்கியிருக்கிறோம். நேரடியாக அல்ல, அதற்கென இருக்கும் ஒப்பந்தகாரர்கள் மூலமாக.

அந்த பரிவர்தகத்திற்கான, எங்களுக்கு வரவேண்டிய 2 கோடிக்குத் தேவையான ஆதாரத் தரவுகளுடன் கல்கத்தா வந்திருக்கிறேன். சம்பந்தப் பட்ட அலுவலரை அனுகித் தேவையான விவரங்கள் முழுவதையும் அளிதாகிவிட்டது. இருந்தாலும், ”நாளை வாருங்கள்” என சிலநாட்களாக அலைய விட்டார்.

சற்று கோபமாகப் பேசவும், வங்காள மொழியில் ஏதோ சொன்னார். அருகிலிருந்தவரிடம், மொழிபெயர்க்கச் சொன்னேன், “ரெண்டாயிரம் கோடி புழங்கும் இடத்தில் இரண்டு கோடிக்கு இந்தப் பாடுபடுகிறான்”

இருவரையும் சிற்றுண்டிச்சாலைக்கு அழைத்துவந்து சொன்னேன், “யானை சாப்பிடும்போது பாத்துருக்கீங்களா?

“ம்ம்”

“பாகன் வீசும் உருண்டைகளில் ஒன்றிரண்டு தவறும், என்றாலும் யானையும் பாகனும் அது குறித்துக் கவலைப்படுவதில்லை”

“ஆமா அதுக்கென்ன இப்போ”

“கீழ விழுந்த உருண்டை இருக்கே அது ஒரு கோடி எறும்புகளுக்கு உணவாகும்”

வாங்கும் கவளத்து ஒருசிறிது வாய்தப்பின்
தூங்கும் களிறோ துயருறா – ஆங்கதுகொண்(டு)
ஊரும் எறும்பிங்(கு)  ஒருகோடி உய்யுமால்
ஆருங் கிளையோ(டு) அயின்று.

இரண்டு நாட்களில் தொகையை வங்கிக்கு அனுப்பிவிடுவதாகச் சொல்லி இருக்கிறார்.

தோற்ப நும் குடியே

War

உயிலின்படியே பாகம் பிரித்தாயிற்று. என்றாலும் பொதுவில் நிற்கும் மாமரத்தின் பலனை யார் அனுபவிப்பது என்பதில் சிக்கல்.

அப்பா, “எலேய் என்ன ரெண்டு பேரும் ஏம்லே எசலுதிய? ஊர்ல என்னல சொல்லுவானுவோவோ? பாண்டியண்ணாச்சி பசங்க அடிச்சிக்கிட்டு
பொரளுதானுவோன்னுதானே? உங்காமத் திங்காம உங்களுக்குன்னு சம்பாதிச்சு வச்சுட்டுப்போன உங்கப்பனுக்குக் கெட்ட பேர ஏம்லே உண்டாக்குதிய?” என்றும் சொல்லிப் பார்த்தார்.

கடைசியில் மரத்தை குத்தகைக்கு விட்டு பணத்தைச் சரிபாதியாக வைத்துக் கொள்வது என்று முடிவானது. பகை, நெருப்பு, கடன்  மூன்றையும் மீதம் வைக்காமல் தீர்க்க வேண்டும் என்பது உண்மையாகி விட்டது.

தம்பியின் தொந்திரவு தாங்க முடியாமல், நிலத்தை விற்றுவிட்டு மாமனார் ஊரில் நிலம் வாங்கி பாடுபடுவதாகத் திட்டம், அண்ணனுக்கு. தம்பி நிலை ஆப்பசைத்த குரங்கு. சொந்த அண்ணனையே சகிக்க முடியாதவனா மாற்றானை சகிப்பான்? ஊர் முழுவதும் கடன் வாங்கி, தானே வாங்கி விட்டான். என்றாலும், விவசாயம் செய்யக் கை முதல் இல்லாமலும் வட்டி கட்ட முடியாமலும் நொடிந்து விட்டான். அண்ணனும் சொல்லிக் கொள்ளும்படி இல்லை.  புது இடவாகு புடிபடவில்லை. வேலையாட்களும் சரியாக அமையவில்லை.

இது தொன்றுதொட்டதுதான். நலங்கிள்ளியும் நெடுங்கிள்ளியும் போரிட நேர்கையில், கோவூர் கிழார் பாடியதும் இதைத்தான்,

போர்க்களத்தில் நிற்பது, வேப்பமாலை அணிந்த பாண்டியனும் அல்லன், பனையிலை அணிந்த சேரனும் அல்லன். ஒரு பக்கம் ஆத்தி மாலை அணிந்த நீ. உன்னை எதிர்த்து ஆத்தி மாலை அணிந்த உன் சகோதரன்.

உங்கள் இருவரில் ஒருவர் தோற்றாலும் சோழன் குடி தோற்றதாக ஊர் பேசுமே? மாறாக இருவருமே வெற்றி கொள்ளும் வகையில் போரின் நியதியும் இல்லையே. நீங்கள் செய்வது உங்கள் குலத்திற்கு அழகில்லை.

உங்கள் அழிவை எதிர்பார்த்துத் தங்கள் தேர்களை அலங்கரித்துக் காத்திருக்கு இதர மன்னர்களுக்கு உங்கள் செயல் உடல் பூரிப்பை அளிக்கிறது.

இரும்பனை  வெண்தோடு மலைந்தோன் அல்லன்
கருஞ்சினை வேம்பின் தெரியலோன் அல்லன்
நின்ன கண்ணியும் ஆர் மிடைந்தன்றே நின்னொடு
பொருவோன் கண்ணியும் ஆர் மிடைந்தன்றே
ஒருவீர் தோற்பினும் தோற்பநும் குடியே
இருவீர் வேறல் இயற்கையும் அன்றே அதனால்
குடிப்பொருள் அன்று நும் செய்தி கொடித்தேர்
நும்மோர் அன்ன வேந்தர்க்கு
மெய்ம்மலி உவகை செய்யும் இவ் இகலே.

நீயும் நானும் எவ்வழி அறிதும்

vizag

விசாகப்பட்டினம் ரயில் நிலையத்திற்கு வெளியே வந்து விமான நிலையத்துக்குச் செல்ல வாகனம் தேடினேன். ஓலாவில் முன்பே சோதனை செய்த்தில் சுமார் 220 என்றது. ஆளில்லாத இடங்களில் ஓலா அல்லது உபரைப் பயன்படுத்திக் கொள்வேன். ரயில் நிலையம், பேருந்து நிலையம் போன்ற இடங்களில் காத்திருக்கும் வாகன ஒட்டிகளுக்கு நாம் கூடுதலாகச் செலுத்தும் தொகை உதவிகரமாக இருக்கும் என்பதொரு காரணம்.

காரில் ஏறியதும், “போஜனம் ஆயிந்தா?” என்றேன். “இனேரத்துலயா? மணி 8 தானே ஆச்சு, மெதுவாப் பத்து மணிக்குத்தான் சாப்பிடுவேன்” என்றார் அப்பா ராவ். “பரவாயில்லை ஒரு நாளைக்கு நேரத்துல சாப்பிடுங்க. நல்ல இட்லியும், பெசரட்டும் வேணும் எனக்கு” என்றேன். மேலும், “அதுக்காக பெரிய ஓட்டல் எல்லாம் வேண்டாம், வழக்கமா நீங்க எங்க சாப்பிடுவீங்களோ அங்கேயே போதும், சுவையும் தரமும் முக்கியம்” என்றேன்.

இரண்டே டேபிள் எட்டுப் நபர்கள் ஒரு சமயத்தில் அமரக்கூடிய சின்ன சிற்றுண்டி நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். சாப்பிடச் சொன்னால் கூச்சப்பட்டார். கையைப் பிடித்து இழுத்து சாப்பிடச்சொன்னேன். ஆளுக்கு இரண்டு இட்லியும் ஒரு பெசரட்டும் சப்பிட்டோம்.

காசு குடுக்கும்போது கவனித்தால் குருவாயூரப்பனைத் தலைக்கு மேல் வைத்துக் கொண்டு, சந்தனம் பூசிய நெற்றியுடன் சேட்டன் கல்லாவில் இருந்தார். “நாட்ல எவிடயானு?” “வயநாடு, நிங்கள்” “தொட்டடுத்து, கோயம்பத்தூர்” என்றேன். சிரித்தார்.

15 வருடங்களுக்கு மேலாக விசாக்க்கில் இருக்கிறாராம். “பேர்?” “அச்சுதான்ந்தன், பிள்ளாரு அச்சேட்டன்னு விளிக்கும்” என்றார். விளிக்கட்டும் என்றவாரே கிளம்பினோம்.

விமான நிலையத்தில் இறங்கியபின், பெட்டிகளை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு அப்பாராவ் என்னைக் கட்டிக் கொண்டார். வாத்சல்யம்.

அப்பாராவ்களாலும், அச்சேட்டன்களாலும் நிறைந்ததிவ்வுலகு.

வியர்வை வாசம்

 

Maithonமைத்தான், தன்பாத் மாவட்டத்தில் உள்ள ஆற்றினருகே அமைந்த கிராமம். டாடா பவரும், தாமோதர் வாலி கார்ப்பரேசனும் கூட்டாக ஒரு அனல் மின் நிலையம் (1050 MW) அமைக்கத் திட்டமிடுகிறார்கள்.

நிலம் கையகப்படுத்துதல் முதல் வேலை. கிராமத்தினர் இதை அறிந்து கொண்டு எதிர்க்கின்றனர். டாடா இடமிழப்போருக்கு வேலை அளிப்பதாக உத்திரவாதமளிக்கிறது; சுமார் 300 பேர். 1500 பேர் கிட்டத்தட்டத் தேவைப்படும்போதும் 300பேருக்கு வேலை அளிப்பது என்பது நல்லதுதானே?

பேச்சு வார்த்தை முடிந்து பத்திரம் சரிபார்ப்பின் போது டாடா 800 பேருக்கு வேலை அளிக்க வேண்டி வருகிறது. 300 எப்படி 800 ஆனது?

இங்குதான் கிராமத்தினரின் முன்யோசனை நம்மை வியக்க வைக்கிறது. பேச்சு வார்த்தை நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே, தங்களுடைய நிலங்களை குடும்ப உறுப்பினர் அனைவருக்கும் பகிர்ந்து பங்களித்து விடுகின்றனர். உதாரணமாக குடும்பத் தலைவர் பேரில் இருக்கும் நிலம், மகன்கள் மூவர் பெயரில் பதிவு செய்யப் பட்டுவிட்டது. போலவே மாமன், மச்சான், பங்காளி என சுண்டல் விநியோகம் போல.

டாடாவுக்கு வேறு வழி இல்லை. 800 பேரையும் எடுத்தாகிவிட்டது. எடுத்து காண்டிராகடர்கள் கையில் கொடுத்து உன் பாடு அவன்பாடு எனக் கை கழுவி விட்டார்கள்.

காண்டிராக்டர்கள் பாடுத்தான் திண்டாட்டம். கிராமத்தினர் எவரும் வேலை செய்யும் மனநிலையில் இல்லை. ஆனால் சமபளம் மட்டும் வேண்டும், அது தங்கள் உரிமை என்பது அவர்கள் எண்ணம்.

காலையில் 9 மணிக்கு உள்ளே வந்ததும் மெயின் கேட் அடைக்கப்படும் பின்பு மதியம் ஒரு மணிக்குத்தான் உணவுக்காகத் திறக்கப்படும். வெளியே செல்லும் நபர் மீண்டும் உள்ளே வர மாட்டார். நன்றாகப் படுத்து உறங்கிவிடுவார். அல்லது ஆடு மாடு மேய்த்தல்.

சரி 9 மணியிலிருந்து ஒரு மணி வரையாவது வேலை செய்வார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. கேண்டீன் அல்லது கழிப்பிடங்களில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு மதியம் கம்பி நீட்டி விடுகிறார்கள்.

காண்டிராக்டர்களில் ஒருவர் நேற்று மீட்டிங்கில் அளித்த புள்ளி விவரம். 104 பேரில் மூவர் மட்டுமே 8 மணி நேரம். 30-40 பேர் 4 மணி நேரம். மற்றவர்கள் வேலையே செய்வது கிடையாது.

லால் சலாம் சகாக்களே.

நெஞ்சத்து அகநக

Guru1983 ஆகஸ்டில்தான் குருநாதனை முதலில் பார்த்தது. சிலரைப் பார்த்ததும் காரணமின்றிப் பிடித்துவிடும் அவனையும் அப்படித்தான், பட்டையான ப்ரேம் போட்ட கண்ணாடி, நெஞ்சு வரைக்கும் பேண்டை ஏத்தி இன் பண்ணி, வயிறே இல்லாமல் மடித்தால் ஒடிந்து விடுவான் போல.
அப்பொழுது நினைக்கவில்லை அந்த நட்பு 30 வருடங்களுக்கு மேலாகத் தொடரும் என. டிப்ளொமா படித்து முடித்ததும் இருவரும் ஒரே அறையில் வசிக்க நேர்ந்தது நட்பை இன்னும் இறுக்கமாக ஆக்கியது. எனக்கு 150 ரூபாயும் அவனுக்கு 400 ரூபாயும் சம்பளம் என்ற போதிலும் எந்த எதிர்பார்ப்புகளுமற்று கழிந்த நாட்கள் அவை.
குருவைச் சந்திக்கும்வரை எந்த ஆங்கில நாவலையும் வாசித்தவனில்லை நான். அதிகபட்சமாக ரீடர்ஸ் டைஜஸ்டில், லைஃப் இஸ் லைக் தட், காலேஜ் காம்பஸ், ஆல் இன் அ டேய்ஸ் வொர்க் என்ற மூன்று நகைச்சுவைப் பத்திகளை மட்டுமே படிக்க வாய்க்கும். அதிலும் 10 படித்தால் ஒன்று புரியும். அதுதான் எனது ஆங்கிலப் புலமை. குரு எனக்கு நேர் எதிர். ஆங்கில மீடியன். தும்முவதுகூட ஹெச் என்றுதான்.
டவுன்ஹாலில் உள்ள சூஸ் அண்ட் ரீட் வாடகை நூலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சரின், நாட் எ பென்னி மோர் நாட் அ பென்னி லெஸ் என்ற புத்தகத்தை வாசிக்கத் தந்தான். அப்பொழுது முதல் பேய் பிடித்தாற் போல வாசிக்க ஆரம்பித்தாயிற்று. அலிஸ்டர் மெக்லீன், ராபர்ட் லுட்லம், ஃப்ரெடெரிக் ஃபோர்ஸித் என்று ஆரம்பித்து இன்றும் தொடர்கிறது.
இன்றுகூட, பீகாரில் பாட்னாவிற்கருகில் உள்ள அனல்மின் நிலையத்தில் வேலை முடித்து அறைக்கு வந்ததும், ஆர்ச்சரின் சமீபத்திய புத்தகமான கமெத் தெ ஹவர்தான் துணை.
நல்ல நண்பர்கள் அமைவது வரம். நட்பு, நீண்ட நாள் நிலைத்திருப்பது சுகம்.
எனில், நான் சுகவாசி.