Uncategorized

லூசியா – கன்னடத் திரைப்படம்

Lucia

கன்னடத் திரையுலகில் நடிகராக அறிமுகமான பவன் குமார், ”லைஃபு இஷ்டனே” என்றொரு நகைச்சுவை படமொன்றை இயக்குகிறார். அதன்பின், லூசியா திரைப்படத்திற்கான ஸ்கிரிப்டைத் தயார் செய்துகொண்டு, முன்னணி நடிகர்களை அணுகுகிறார். “இதெல்லாம் ஒரு படமா?” என எல்லோருமே உதறித்தள்ளிவிட, மனம்நொந்து தனது வலைப்பக்கத்தில் இதைப்பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பு எழுதுகிறார். அவரது ரசிகர்கள், நண்பர்கள் என சுமார் 110 பேர் சேர்ந்து 55 லட்சம் ரூபாயை 27 நாட்களில்,  சேகரித்துக் குடுக்கின்றனர்; Crowd Funding என்கிற அடிப்படையில்.

உற்சாகமாகப் படத்தைத் தயாரிக்கிறார்.  அடுத்த சோதனையாக அதை வாங்கி வெளியிட எந்த விநியோகஸ்தரும் தயாராக வரவில்லை. மீண்டும் விரக்தி மேலிட, லண்டன் திரைப்பட விழாவிற்கு அனுப்பி வைக்க, அங்கே அது ரசிகர்களால் சிறந்த படமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது. உடனே விநியோகஸ்தர்கள் விழித்துக் கொண்டு ஓடி வர, திரையிட்ட முதல் வாரத்திலேயே 2 கோடி வசூலித்திருக்கிறது.

இதரப் படங்களைப் போல மேலோட்டமாக, அல்லது அசிரத்தையாகப் பார்த்தால் இது உங்களுக்கு பிடிக்காமல் போக வாய்ப்பிருக்கிறது. கதை  3 திரிகளாகச் சொல்லப்படுகிறது. மருத்துவமணையில் வெகுநாட்களாக கோமாவில் இருக்கும் நிக்கி, அவனை விடுதலை(கருணைக் கொலை) செய்துவிடத் துடிக்கும் அவனது காதலி, அவளின் நோக்கம் என்ன என்பதை விசாரிக்கும் காவல்துறை, என இதெல்லாம் நடப்பதின் இடையிடையே, நிக்கிக்கு விபத்து எப்படி ஏற்பட்டது என்பதின் முன் கதையைச் சொல்கிறார்கள்.

திரையரங்கொன்றின் பால்கணியில், தாமதமாக வரும் நபர்களை டார்ச் விளக்கின் ஒளியின் உதவியோடு, அழைத்துச் சென்று அவரவர்க்கான இருக்கையில் அமரச் செய்யும் தொழிலாளி  நிக்கி. குறைந்த அளவே படிப்பு, எந்தத் தனிப்பட்ட திறமையும் இல்லாத, பெண் தோழிகளை வசீகரிக்கவியலாதவன். இந்த ஏக்கம் அவன் ஆழ்மனதில் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது.  இரவில் சரியாக உறக்கம் வருவதில்லை.

அப்படியான ஓரிரவில் வீதியில் நடை பழகுகிறான்,  காவல்துறையினர் அவனைக் கேலி செய்து ஓடவிடுகின்றனர். சாலையோரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் இருவர் இவனைப் பார்த்து சிரிக்க, இவனது பிரச்சனையத் தெரிந்து கொண்டு “லூசியா” என்ற மாத்திரையை அறிமுகப் படுத்துகிறார்கள். அந்த மாத்திரையின் உதவியால் நல்ல தூக்கமும் கனவும் வருகிறது.

கனவு நமக்கெல்லாம் வருவதுதான். என்றாலும் நிக்கிக்கு, அந்த மாத்திரையின் காரணமாக வரும் கனவு வித்தியாசமாக இருக்கிறது. காலையில் எந்தக் கனவின் இடையில் எழுகிறானோ அதன் தொடர்ச்சியை அன்றைய இரவில் காண்கிறான்; மெகாத்தொடர் போல. கனவில் வருவதெல்லாம், இவன் இயல்வாழ்வில் அடையமுடியாமல் போனவைகளின் நீட்சி. நிக்கிக்கு முன்னணி கதாநாயகன் ஆகவேண்டும் என்பதுதான் ஆசை. அது கனவில் நிறைவேறுகிறது. இவனை கல்யாணம் செய்ய மறுக்கும் பெண், கணவில் இவனிடம் வாய்ப்புக்காக ஏங்கும் நடிகையாக.

இந்தப் படத்தில் நடித்த பெரும்பாலோர், ஒரே படத்தில் இரண்டு வேடங்களைச் செய்கின்றனர். ஒன்று நிஜத்தில், இன்னொன்று நிக்கியின் கனவில். நிக்கி – சினிமாத் தியேட்டர் ஊழியனாக நனவில், முன்னணி நடிகனாகக் கனவில். ஸ்வேதா – பிட்சாக் கடை ஊழியராக நனவில், சினிமா வாய்ப்புக்காக ஏங்கும் மாடலாக கனவில். சங்கரன்னா – தியேட்டர் உரிமையாளராக நனவில், நிக்கியின் மேனேஜராகக் கனவில்.

நனவிற்கும், கனவிற்கு வித்தியாசம் காட்ட, நனவைக் கலரிலும் கனவைக் கருப்பு வெள்ளையிலும் காட்டியிருக்கிறார்கள். மூன்று திரிகளையும், சற்றும் விலகாது கூடவே சென்றால், நல்லதொரு சினிமா அனுபவம்.

படத்திற்கு ஆகச்சிறந்த பங்களிப்பு எடிட்டர் குழுவிடமிருந்து. இத்தனை சவாலான கதையை, மிகத் திறமையாகக் கையாண்டிருக்கிறார்கள்.

நிக்கி போன்ற இளைஞர்களைத் தினவாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்கிறோம். அவர்களிடமிருந்து நமக்குத் தேவையான வேலை/சேவையைப் பெற்றுக் கொண்டு அவர்களை உதாசீனப்படுத்தி விடுகிறோம். அவர்களுக்கென்று தனிப்பட்ட ஆசாபாசங்களும் ஏக்கங்களும் இருக்கும் என்பதைக் கவனிக்க மறந்துவிடுகிறோம்.

பவன் குமாருக்குத் திரை நடிகர்கள் மீது, குறிப்பாக அவர்களது அலட்டல்மீது ஒரு வெறுப்பு இருக்கும் போலிருக்கிறது. நிக்கி கனவில் முன்னணி நடிகனாகிச் செய்யும் அடாவடி அலட்டல்கள் சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் அதுதான் உண்மை.

இதைத் தமிழில் “எனக்குள் ஒருவன்” என்ற பெயரில் சித்தார்த் நடித்திருக்கிறார். படம் பெரிய வரவேற்பைப் பெறவில்லை.

இதற்கடுத்த படமாகத்தான் “U Turn” படத்தை எடுத்திருக்கிறார்.

Advertisements

ஓலைப்பீப்பி -மலையாளத் திரைப்படம்

olappeeppi-movie-review

ஓற்றை வரியில் எழுதிவிடமுடிகிற கதைதான். சிறுவயதில் ஊரைவிட்டு ஓடிப் போகும் உன்னி 30 வருடம் கழித்து வருகிறான். ஒரு நல்ல திரைக்கதை “What if” என்றொரு கேள்வியை முன்வைத்து, அதன் விடையை விரிதெழுதுவதாக இருக்க வேண்டும். இருக்கிறது.

மகுடேஸ்வரனின் கவிதையொன்று இப்படி முடியும்,
வாழ்ந்து கெட்டவர்களின்
வீட்டுக் கொல்லைப் புறத்தில்
இன்றும்
கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது
பெண்களின் விசும்பல் ஒலி.

இதைத்தான் திரைக்கதையாக்கியிருக்கிறார் கிரிஷ் கைமல். செழித்தோங்கி வாழ்ந்த ஆறாம் தரவாட்டின், அதிகப்படியான நிலங்களைக் கையகப்படுத்திக் கொள்கிறது அரசு, ஜமீந்தாரி ஒழிப்புச் சட்டத்தின் மூலம். மிஞ்சுவதெல்லாம், ஒரு வீடும் அதைச்சுற்றியுள்ள சிறு நிலமும்.

முத்தஸ்ஸியின் மகன் கோவிந்தன் இருந்த சிறு நிலத்தையும் ராஜப்பனிடம் அடகு வைத்துப் பணம் பெற்று வெளியூர் சென்றிடுகிறான். மகளை ஒரு நம்பூதிரிக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க, மனிதத்தன்மையே இல்லாத முசுடு நம்பூதிரி, தன் மகன் உன்னியை வெறுக்கிறார், ஜாதக பலன்களைக் காரணம் காட்டி. வேறு வழியில்லாமல், உன்னியை முத்தஸ்ஸியிடம் விட்டு உன்னியின் அம்மாவும் நம்பூதிரியுடன் வேறூருக்குச் செல்ல, 80 வயது முத்தஸ்ஸியும், 8 வயது உன்னி மேனோனும், பந்தலுக்குக் கொடி ஆதரவு என்றாற்போல.

உன்னி மேல் முத்தஸ்ஸிக்கு அளவுகடந்த பிரியம். அவனுக்குச் சமைத்துக் கொடுத்து, குளிக்கச் செல்லும்போது கூடவே சென்று, பள்ளியிலிருந்து வரத் தாமதமானல் வழி நோக்கி நின்று என்று எல்லா அசைவிலும் உன்னியே. “நீ மிடுக்கன், நான்னாயி வரு” என்று சொல்வதை இத்தனை வாஞ்சையுடன் சொல்ல முடியுமா என வியக்க வைக்கிறார் புனசேரி காஞ்சனா. 1970களில் முன்னணி நடிகையாக இருந்தவர், 47 ஆண்டுகளுக்குப் பின் மீண்டும் வந்திருக்கிறார்.

கூன் விழுந்த உடம்பு, தடி ஊன்றி நடை, கண்சுறுக்கிப் பார்த்தல், விரல்கள நெற்றியில் வைத்து தூரத்தில் வரும் நபரைக் கூர்ந்து நோக்குதல், கால் நீட்டி அமர்தல், பேரனைக் காணாது தவித்தல், தவங்கித் தவங்கி நடத்தல் என அருமையான பாத்திரவார்ப்பு, உன்னி குளத்தில் குளிக்கையில், பாட்டியை எண்ணச் சொல்லிவிட்டு நீருக்குள் முங்குகிறான், எண்ண ஆரம்பிக்கும்போது இருக்கும் பாவத்திற்கும், எண்ணிக்கை அதிகமாக அதிகமாக முகத்தில் கவிழும் பயமும், இறுதியில் “உன்னி, உன்னீ, உன்னீஈஈஈஈ” என அலறும்போதும் காட்டும் பாவமும், அந்தக் காட்சியை எடுத்த இயக்குனரையும், காஞ்சனாவையும் என்ன வார்த்தைச் சொல்லிப் பாராட்டினாலும் தகும்.

மனிதர்களை எடைபோடுவது, நாம் பார்க்கக் கிடைக்கிற நடவடிக்கைகளைக் கொண்டே அமைகிறது. ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. என்னேரமும் குடி என இருக்கும் கேசவனை உன்னியின் தங்கை சகித்துக் கொள்வது, அவளை மீட்டெடுத்தவன் அவன் என்பதால்; அதை உன்னி அறிய நேரும்போது கேசவன் மீதிருக்கும் வெறுப்பு அன்பாக மாறுவதை அத்தனை இயல்பாக காட்சிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.

தங்கள் வீட்டில் கூலிக்காரனாக இருந்த ராஜப்பன், இன்று அரசியல் படிநிலைகளில் மேலேறி தங்கள் இடதையே வளைத்துக் கொள்வதும், அவனிடமே யாசகம் கேட்க வேண்டிய நிலையும், உன்னி பாட்டுப் போட்டி, பேச்சுப் போட்டி போன்ற போட்டிகளில் முதலாவதாக வந்ததைக் கௌரவிக்க, தனிப்பட்ட சன்மானமாய் ராஜப்பன் வழங்கும் 21 ரூபாயைக் கொண்டு ரேசன் வாங்கும் நிலையும், எப்படியாயினும் உன்னியை நன்றாய்ப் படிக்க வைக்கும் முத்தஸ்ஸியின் தீர்மானமும் என நல்ல காட்சிப்படுத்துதல்கள்.

சற்று எளிதான வேடங்களிலேயே நடித்துவந்திருக்கும் பிஜு மேனனுக்கு (வளர்ந்த உன்னி) இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு, நியாயம் செய்திருக்கிறார். சின்ன வயது உன்னியாக நடித்திருக்கும் தேவப் ப்ரயகன், ஆச்சர்யமூட்டுகிறார். நடிப்பிற்கு வயதென்பதே கிடையாது என்பதை, காஞ்சனா, பிஜு, தேவப்ரயாகன் ஆகிய மூவர் மூலம் நிரூபித்திருக்கிறார் இயக்குனர். இது அவரது முதல் முயற்சி என்பதை நம்ப முடியவில்லை என்னால், இன்னும்.

ஒரு பத்திருபது நாட்கள் சொந்த ஊருக்குச் சென்று, நீங்கள் விளையாடிக் களித்த இடம், நண்பர்கள், உறவினர், அண்டை அயலார் என எல்லோரையும் சந்தித்து வரவேண்டும் என்ற எண்ணம் உள்ளவரா நீங்கள், எனில் இது ஒரு விர்ச்சுவல் பயணம்.

ஓலைப்பீப்பி, ஓட்டாள், மன்றோ ஐலண்ட் என, வயதானவருக்கும் பேரனுக்கும் இடயேயான உறவுப் படமாகப் பிடிக்கிறது, சமீபமாக. எனக்கும் வயதாகிறதோ?

சொல்லிய வண்ணம் செயல்.

 

“அஞ்சல் வழியில் இளங்கலை வணிகவியல் படிக்கப் போகிறேன்” என அப்பா சொன்னபோது, அவருக்கு வயது 47.

அப்பா அப்படித்தான். கோ ஆப்பரேட்டிவ் டிப்ளோமா முடித்துவிட்டு, நூற்பாலை ஒன்றின் பண்டகசாலையில் விற்பனையாளராக இருந்தவர். தனது மேலாளர் இன்னும் சில ஆண்டுகளில் ஓய்வு பெற்று விடுவார், அந்த இடத்துக்குத் தன்னைத் தகுதி உள்ளவனாக ஆக்கிக் கொள்ளும் முயற்சி அது. சொன்னது போலவே, தேர்வில் வெற்றி பெற்று மேலாளராக ஆகிவிட்டார்.

“பிஞ்சு போன செருப்பை அதைத் தைப்பவரிடம் கொடுத்துவிட்டு அவரைக் கூர்ந்து கவனிச்சிருக்கியா? அதைத் தைப்பதில்தான் தன் முழு வாழ்க்கையுமே இருக்கிறது என்பதுபோல் ஈடுபாட்டுடன் இருப்பார். தைத்து முடித்ததும் செருப்பின் பிற வார்களையும் சோதிப்பார். அதன் பிறகு உன்னுடைய இன்னொரு கால் செருப்பையும் வாங்கி சோதிப்பார். உன்னிடம் கொடுத்துப் போடச்சொல்லி, உன் கால்களில் அது சரியாகப் பொருந்துகிறதா என்பதைக் கவனிப்பார். சட்டென உன் முகத்தையும் பார்ப்பார் பாத்திருக்கியா? அதுதான் செய் நேர்த்தி, தான் செய்த வேலை மீதான நம்பிக்கை.”

“அது மாதிரித்தான் நம்ம வேலாயுதமும், முடி வெட்டிமுடித்ததும், நாம காசைக் கொடுக்கும்போது, மீண்டும் ஒரு முறை இருபக்கமும் பார்ப்பார். கிருதா ஒரு ரோமக்கணம்தான் வித்தியாசம் இருக்கும், அதையும் சரி பண்ணித் திருப்தியாகிக் கொள்வார். இந்த செய்நேர்த்தி கைகூடினாப் போதும் மற்றெதெல்லாம் உனக்கு சுலபமாக் கைசேரும்.”

சொல்லுவதோடு நில்லாமல். செய்தும் காட்டினார். அவர் மேலாளராகி, ஓய்வு பெறும்வரை, திண்டுக்கல் மாவட்டத்திலேயே சிறந்த கூட்டுறவு பண்டகசாலை என்ற விருதைத் தொடர்ந்து பெற்றார்.

இன்று அப்பாவின் 16ஆவது நினைவு நாள்.

தமிழும் நானும்

513bl4ujt5l-_sx257_bo1204203200_

சொக்கன் எழுதியிருக்கும் நல்ல தமிழில் எழுதுவோம் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். 2009ல் நான் எழுதிய இந்தப் பதிவு ஞாபகம் வந்தது. எனவே மீள் பதிவு.

எல்லோருக்கும் நல்ல தமிழய்யா வாய்த்தால் நல்ல தமிழ் படிக்கலாம். மேலும் படிக்க ஆர்வம் வரும். எனக்கு ஒரு நல்ல தமிழைய்யா கிடைத்தார் 9,10 படிக்கும்போது. அவர் வகுப்பு என்றாலே எல்லோரும் ஆர்வமாக இருப்போம். லீவு எடுப்பதென்றால் அவரது வகுப்பு இல்லாத நாளாக இருக்க வேண்டுமே என நினைப்போம்.

புத்தகமேதும் எடுத்து வரமாட்டார். உள்ளே நுழைந்ததும் இன்று என்ன பாடம் என்பதையும் சொல்ல மாட்டார். புத்தகத்தில் உள்ளதுபோல் வரிசைக்கிரமமாக நடத்தவும் மாட்டார். பெரும்பாலும் கதைகள் மூலமே பாடம் நடத்திச் செல்வார்.

ஒரு கணவனும் மனைவியும் துணிக்கடைக்குப் போகிறார்கள். சில சேலைகளைப் பார்த்தும் பிடிக்காமல் ஒரு குறிப்பிட்ட சேலையை எடுத்துக் காட்டச் சொல்கிறார் மனைவி. அதற்குக் கடைக்காரர் , “அது சீமாட்டியும் வாங்க முடியாத சேலை” என்கிறார். காரணம் அதன விலை. கணவன் கையிலிருக்கும் காசுக்கான சேலை வாங்கித்தருகிறார். மனைவிக்குத் திருப்தியில்லை. ஏதேதோ புலம்பியவாறே வருகிறார். இதனால் கணவன் எரிச்சலடைகிறார்.

வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட ஆரம்பிக்கிறார்கள். சாப்பாடு சுவையாக இல்லை. எரிச்சலுடன் “நாயும் தின்னாத சோறு” எனச்சொலியவாறே வெளியேறுகிறான்.

சீமாட்டியும், நாயும் இந்த இரண்டு வார்த்தையிலும் என்னடா புரிந்தது? ” என்பார்.

”அய்யா இரண்டிலும் உம் வருகிறது”

“சரி. என்ன வித்தியாசம்”

”தெரியலை அய்யா”

“ஒண்ணு உயர்வைச் சொல்லுது . மற்றது இழிவைச் சொல்லுது. ஒரே ”உம் ” இரு அர்த்தங்கள் தருகிறதில்லையா? ஒன்று உயர்வு சிறப்பு உம்மை. மற்றது இழிவு சிறப்பு உம்மை”

ஏறக்குறைய முப்பது வருடங்கள் கழித்தும் இன்னும் மறக்கவில்லை.

ராமச்சந்திரன் அய்யா உங்களுக்கு என் நன்றி கலந்த வணக்கங்கள்.

ஆனால் இப்பொழுது தமிழய்யாக்கள் அதிகம் இல்லை எல்லொரும் தமிழ் ஆசிரியர்கள் அல்லது தமிழ் டீச்சர். அவர்களிடம் பேசினால் தமிழில் பாரதிதாசனுக்குப் பின் புலவர்கள் யாருமில்லை என்பார்கள். அல்லது திரைப்படப் பாடலாசிரியர்கள்தான் கவிஞர்கள்.

உங்களுக்குத் தெரிந்த தமிழாசிரியர் யாருமிருந்தால் அவரிடம் சா.கந்தசாமி, நாஞ்சில் நாடன், பிரபஞ்சன், அசோகமித்திரன் ஆகியோரின் எழுத்துக்களை விவாதியுங்கள். உண்மை புரியும்.

பார்க்கும் வேலை வேறு வாழும் வாழ்க்கை வேறென்பதாக ஆகிவிட்டது அவர்களுக்கு.

பின் குறிப்பு : எல்லா தமிழாசிரியர்களுமே அப்படியல்ல; ஆனால் பெரும்பான்மையினர்.

பன்னருவாள் கொண்டறுத்த பிச்சிப்பூ

vannadasan

”வடவள்ளி நவாவூர் பிரிவு அருணாசலம் நகரிலிருந்து அதிகாலை உற்சாகத்துடன் உங்களுக்கு வணக்கம் சொல்லி நிகழ்ச்சியில் உங்களுடன் இணைவது, உங்கள் அன்பு ——-.”

”சரி, சொல்லுங்க என்ன பாட்டு வேணும்.”

அழைத்தவர் அத்தனை உற்சாகத்துடன் சொல்லியதை, ஒரு வித ஈடுபாடற்ற எந்திரத்தனத்துடன் கேட்பார், அறிவிப்பாளர்.

எனக்குத் தெரிந்து,  கோவை பண்பலையில் அறிவிப்பாளர்களாக இருப்பவர்கள், ஒருவித விரக்தி மனநிலையில், சிற்றேட்டில் இருந்து பேரேட்டில் பதியும் அரசு அலுவலகத்தனத்துடன் பணியாற்றுவது போலிருக்கும்.

இவர்களில் ஒருவர் வண்ணதாசனைப் பேட்டி எடுத்தால் எப்படி இருக்கும்? கற்பனை செய்யும்போதே, கிலியடிக்கிறதல்லவா? அப்படித்தான் ஆயிற்று.

” ஒரு சிறிய இசை. இதில் உள்ள சிறுகதைகளை எழுதும்போது உங்கள் மனநிலை எப்படி இருந்தது?”

இதற்கும் சிரத்தை எடுத்துப் பதில் சொன்னார் வண்ணதாசன், அது அவரது சிறப்பு.  என் ஆதங்கம் அதுவல்ல. பேட்டி எடுத்தவருக்கு வண்ணதாசனைப் பற்றி ஏதும் தெரியவில்லை, அல்லது எப்படிக் கேள்விகளைத் தொடுக்க வேண்டும் என்ற குறைந்தபட்ச அக்கறைகூட இல்லை.

மேலதிகமாக, சாகித்ய அகாடமியின், விருதுக்குத் தேர்வு செய்யும் நடைமுறைகள் பற்றிய அடிப்படைத் தகவல்களாவது தெரியுமா என்பதும் சந்தேகமே.

உச்சகட்ட வன்முறை,  எந்த அறிவிப்பும் இல்லாமல் பேட்டிக்கு இடையிடையே பாட்டை ஒலிபரப்பியது. இதுதான் உங்கள் இலக்கிய சேவை எனில் தயவு செய்து வேண்டாம். விட்டுவிடுங்கள், இலக்கியம் பிழைத்துப் போகட்டும்.

ஒரு நல்ல வானொலிப் பேட்டி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை பிஎஸ்ஜி சமுதாய வானொலியில்(107.8) கேட்க வாய்த்தது.  கு.ஞானசம்பந்தன் அவர்களை மாணவர்கள் பேடி காண, ஆசிரியர்கள் நெறிப்படுத்தினர். நேர்த்தியான ஒன்று. ஞானசம்பந்தன் மிக மகிழ்ந்தார்.

அன்பான வானொலி அதிகாரிகளே, ஒரு கலைஞனைக் கொண்டாடாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, மரியாதைக் குறையச் செய்துவிடாதீர்கள். கலைஞனைத் தன் தோள்களில் எற்றிக் கொண்டாடும் தேசமே பெருமையுடன் முன்னோக்கி நகரும்.

அடுத்த முறை ஒரு சிற்பியைப் பேட்டி எடுக்க நேர்ந்தால், குறைந்தது ஒரு அம்மி கொத்துநரையாவது ஏற்பாடு செய்யுங்கள். கல்லைப் பற்றியும் உளியைப் பற்றியும் தெரிந்தவராக இருப்பார்.

நம்பிக்கைகளைப் புதுப்பித்தல்

happy-new-year-2017-meme-4

நண்பர்களுக்கும் அவர்தம் குடும்பத்தினருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள். இந்தப் புத்தாண்டு உங்களுக்கு நெஞ்சு நிறைய மகிழ்ச்சியையும் அளவற்ற குதூகலத்தையும் வழங்கட்டும்.

புத்தாண்டு மலர்வதைத் தன் தோழிகளுடன் கொண்டாடச் சென்றுவிட்டால் சின்னவள். மனைவி, பெரியவள் மற்றும் நான் மூவரும் கொடி என்ற நகைச்சுவைத் திரைப்படத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்தோம். 11.30க்கு தூக்கம் தள்ளினாலும் விழித்திருந்தார் மனைவி.

மணி 12 ஆனதும் வழக்கமில்லா வழக்கமாக, கேக் ஒன்றைக் கொண்டு வந்து வாங்க வெட்டலாம் என்றார். நானும் பெரியவளும் ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தோம். ஏன்றாலும் பாடியபடியே வெட்டித் தின்றோம். ஆளுக்கொரு பேனா அன்பளித்து மேலும் ஆச்சர்யப்படுதினார். இந்தப் புத்தாண்டு நன்றாக இருக்கப் போகிறது என்பதற்கு, இது ஒரு அடையாளம்.

இன்றும் கொண்டாட்டம் தொடர்ந்தது. ஸ்டார் பிரியாணி ஹோட்டலில் குடும்பத்துடன் மதிய விருந்து. எனக்குப் பிடித்த மட்டன் பிரியாணி சில்லி, இறால் என.

சப்னா புக் ஹவுஸில், சொக்கன் எழுதிய “நல்ல தமிழில் எழுதுவோம்” என்ற புத்தகமும் ராஜமுருகன் எழுதிய ”நல்ல சோறு” என்ற புத்தகமும் வாங்கினேன். நல்லதாக ஆரம்பிக்க வேண்டுமல்லவா? அதுவும் எனக்குப் பிடித்த தமிழும் சோறும்.

குழந்தைகளுடன் டங்கல் (யுத்தம்) திரைப்படம் மாலைக் காட்சி. நேற்றே இதன் தியேட்டர் பிரிண்ட் கிடைத்தது என்றாலும் பிடிவாதமாகத் தியேட்டரில்தான் பார்ப்பேன் என்றதால், மகள் முன்பதிவு. திரைப்படம் குறித்து எழுத நிறைய இருக்கிறது.  என்றாலும் இத்தனை நேர்த்தியான திரைக்தையும் அதை மேலும் மெருகூட்டும் விதமான் எடிட்டிங்குமாகப் படம் மிகச்சிறந்த ஒன்று.

வழக்கமான தொலைபேசி,  குறுஞ்செய்தி, வாட்சப் வாழ்த்துக்களுடன் ஒரு ராங் கால் அழைப்பாளரும், மன்னிப்பு கேட்டு, பின் புத்தாண்டு வாழ்த்துகளையும் சொன்னார். கூடுதல் மகிழ்ச்சி.

ஒரு நாளுக்கு இத்தனை சிறப்பான அனுபங்களைத் தந்து புத்தாண்டு நன்றாக முகிழ்த்திருக்கிறது. தொடரட்டும்.

தொடரும் என்ற நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை.

 

வியர்வை வாசம்

 

Maithonமைத்தான், தன்பாத் மாவட்டத்தில் உள்ள ஆற்றினருகே அமைந்த கிராமம். டாடா பவரும், தாமோதர் வாலி கார்ப்பரேசனும் கூட்டாக ஒரு அனல் மின் நிலையம் (1050 MW) அமைக்கத் திட்டமிடுகிறார்கள்.

நிலம் கையகப்படுத்துதல் முதல் வேலை. கிராமத்தினர் இதை அறிந்து கொண்டு எதிர்க்கின்றனர். டாடா இடமிழப்போருக்கு வேலை அளிப்பதாக உத்திரவாதமளிக்கிறது; சுமார் 300 பேர். 1500 பேர் கிட்டத்தட்டத் தேவைப்படும்போதும் 300பேருக்கு வேலை அளிப்பது என்பது நல்லதுதானே?

பேச்சு வார்த்தை முடிந்து பத்திரம் சரிபார்ப்பின் போது டாடா 800 பேருக்கு வேலை அளிக்க வேண்டி வருகிறது. 300 எப்படி 800 ஆனது?

இங்குதான் கிராமத்தினரின் முன்யோசனை நம்மை வியக்க வைக்கிறது. பேச்சு வார்த்தை நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே, தங்களுடைய நிலங்களை குடும்ப உறுப்பினர் அனைவருக்கும் பகிர்ந்து பங்களித்து விடுகின்றனர். உதாரணமாக குடும்பத் தலைவர் பேரில் இருக்கும் நிலம், மகன்கள் மூவர் பெயரில் பதிவு செய்யப் பட்டுவிட்டது. போலவே மாமன், மச்சான், பங்காளி என சுண்டல் விநியோகம் போல.

டாடாவுக்கு வேறு வழி இல்லை. 800 பேரையும் எடுத்தாகிவிட்டது. எடுத்து காண்டிராகடர்கள் கையில் கொடுத்து உன் பாடு அவன்பாடு எனக் கை கழுவி விட்டார்கள்.

காண்டிராக்டர்கள் பாடுத்தான் திண்டாட்டம். கிராமத்தினர் எவரும் வேலை செய்யும் மனநிலையில் இல்லை. ஆனால் சமபளம் மட்டும் வேண்டும், அது தங்கள் உரிமை என்பது அவர்கள் எண்ணம்.

காலையில் 9 மணிக்கு உள்ளே வந்ததும் மெயின் கேட் அடைக்கப்படும் பின்பு மதியம் ஒரு மணிக்குத்தான் உணவுக்காகத் திறக்கப்படும். வெளியே செல்லும் நபர் மீண்டும் உள்ளே வர மாட்டார். நன்றாகப் படுத்து உறங்கிவிடுவார். அல்லது ஆடு மாடு மேய்த்தல்.

சரி 9 மணியிலிருந்து ஒரு மணி வரையாவது வேலை செய்வார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. கேண்டீன் அல்லது கழிப்பிடங்களில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு மதியம் கம்பி நீட்டி விடுகிறார்கள்.

காண்டிராக்டர்களில் ஒருவர் நேற்று மீட்டிங்கில் அளித்த புள்ளி விவரம். 104 பேரில் மூவர் மட்டுமே 8 மணி நேரம். 30-40 பேர் 4 மணி நேரம். மற்றவர்கள் வேலையே செய்வது கிடையாது.

லால் சலாம் சகாக்களே.

நெஞ்சத்து அகநக

Guru1983 ஆகஸ்டில்தான் குருநாதனை முதலில் பார்த்தது. சிலரைப் பார்த்ததும் காரணமின்றிப் பிடித்துவிடும் அவனையும் அப்படித்தான், பட்டையான ப்ரேம் போட்ட கண்ணாடி, நெஞ்சு வரைக்கும் பேண்டை ஏத்தி இன் பண்ணி, வயிறே இல்லாமல் மடித்தால் ஒடிந்து விடுவான் போல.
அப்பொழுது நினைக்கவில்லை அந்த நட்பு 30 வருடங்களுக்கு மேலாகத் தொடரும் என. டிப்ளொமா படித்து முடித்ததும் இருவரும் ஒரே அறையில் வசிக்க நேர்ந்தது நட்பை இன்னும் இறுக்கமாக ஆக்கியது. எனக்கு 150 ரூபாயும் அவனுக்கு 400 ரூபாயும் சம்பளம் என்ற போதிலும் எந்த எதிர்பார்ப்புகளுமற்று கழிந்த நாட்கள் அவை.
குருவைச் சந்திக்கும்வரை எந்த ஆங்கில நாவலையும் வாசித்தவனில்லை நான். அதிகபட்சமாக ரீடர்ஸ் டைஜஸ்டில், லைஃப் இஸ் லைக் தட், காலேஜ் காம்பஸ், ஆல் இன் அ டேய்ஸ் வொர்க் என்ற மூன்று நகைச்சுவைப் பத்திகளை மட்டுமே படிக்க வாய்க்கும். அதிலும் 10 படித்தால் ஒன்று புரியும். அதுதான் எனது ஆங்கிலப் புலமை. குரு எனக்கு நேர் எதிர். ஆங்கில மீடியன். தும்முவதுகூட ஹெச் என்றுதான்.
டவுன்ஹாலில் உள்ள சூஸ் அண்ட் ரீட் வாடகை நூலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சரின், நாட் எ பென்னி மோர் நாட் அ பென்னி லெஸ் என்ற புத்தகத்தை வாசிக்கத் தந்தான். அப்பொழுது முதல் பேய் பிடித்தாற் போல வாசிக்க ஆரம்பித்தாயிற்று. அலிஸ்டர் மெக்லீன், ராபர்ட் லுட்லம், ஃப்ரெடெரிக் ஃபோர்ஸித் என்று ஆரம்பித்து இன்றும் தொடர்கிறது.
இன்றுகூட, பீகாரில் பாட்னாவிற்கருகில் உள்ள அனல்மின் நிலையத்தில் வேலை முடித்து அறைக்கு வந்ததும், ஆர்ச்சரின் சமீபத்திய புத்தகமான கமெத் தெ ஹவர்தான் துணை.
நல்ல நண்பர்கள் அமைவது வரம். நட்பு, நீண்ட நாள் நிலைத்திருப்பது சுகம்.
எனில், நான் சுகவாசி.

நித்ரா

சித்தார்த் பரதன் இயக்கி நடித்திருக்கும் நித்ரா திரைப்படம், அவரது தந்தை இயக்கத்தில் அதே பெயரைக் கொண்டு வெளியானதின் நவீன வடிவம். 

கச்சிதமான திரைக்கதை, கண்ணுக்கினிய காட்சியமைப்பு, நேர்த்தியான இயக்கம், நடித்தவர்களின் நிறைவான பங்களிப்பு எனத் தவறவிடக்கூடாத படம்.Image

அடையாளமின்றித் தவித்தல் ஒருவித அவஸ்தை எனில் தவறான அடையாளத்துடன் வாழநேர்வது கொடுமை. தன் வாழ்வில் நேர்ந்த அதிர்ச்சி ஒன்றின் காரணமாக மனநிலை தவறி வாழ நேர்கிறது சித்தார்த்துக்கு, இரண்டு வருடங்கள் மட்டுமே. அதன் பின் அதிலிருந்து மீண்டு மற்றவர்கள்போல் வாழ அவர் எடுக்கும் பிரயத்னங்களும், அதற்கு முட்டுக்கட்டையாக வரும் மற்றவர்களின், குத்தல் பேச்சும், சுட்டிக் காட்டுதலும் எனத் தன்னை மீட்கப் போராடுவதே கதை.

தான் காதலித்தவளையே கைபிடித்தாலும், எதுவும் சுலபமாக இல்லை அவருக்கு. ஒரு கட்டத்தில் எல்லோரும் தன்னையே கவனிக்கிறார்கள், தன்னைக் குறித்தே பேசுகிறார்கள், ஏளனம் செய்கிறார்கள் என்ற பிம்பத்தைத் தன்னுள்ளே ஏற்படுத்திக் கொண்டு மேலும் மேலும் சிக்கலை ஏற்படுத்திக் கொள்கிறார். 

எப்படி மீள்கிறார் என்பதே கதை. 

சித்தார்த், ரிமா கலிங்கல், ஜிஸ்னு, தலைவாசல் விஜய், கேபிசிஏ லலிதா என முக்கிய நடிகர்கள் அனைவரும் சிறப்பான பங்களிப்பைச் செய்திருக்கிறார்கள்.

சாலக்குடி வனப்பகுதியைக் கேமிரா அள்ளி அள்ளிப் பருக்கத் தருகிறது. ஒளிப்பதிவாளர் தாகிருக்கு ஒரு சல்யூட்.

மலையாளத்திரையுலகின் புது அலை  ,வினீத் ஸ்ரீனிவாசன், கோபி முரளி, சித்தார்த் பரதன் போன்ற வாரிசுகளின் பங்களிப்பால் செறிவுறுகிறது.
 

அம்மருந்து போல்வாரும் உண்டு

பரோடாவில், இரண்டு நாள் பயிலரங்கு; 12 பேர் பங்கேற்றோம். ஆரம்பம் முதலே அந்தப் பெண் வெகு ஈடுபாட்டுடனும் பங்கேற்றார். 32 அல்லது 33 வயதிருக்கக்கூடும். தனது துறையின் தேவைகள் மற்றும் சிரமங்களைப் பற்றித் தெளிவாகத் தெரிந்து வைத்திருந்தார்.

மதிய உணவின் போது அவரருகே அமர்ந்து மெதுவாகப் பேச்சுக் கொடுத்தேன். வெளிநாட்டு நிறுவனம் ஒன்றின் இந்தியக் கிளையில் பணி, வேலை நேரமும் அவர்களை அனுசரித்து மதியம் 2 மணியில் இருந்து இரவு 10 மணி வரை.

அவரது பெயரைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு அடுத்ததாக,

“எத்தனை குழந்தைகள்?” என்றேன்

“மூன்று”

“என்ன படிக்கிறாங்க?”

“பெரியவ ஒன்பது, அடுத்தவ அஞ்சு சின்னவ ரெண்டு”

”வேலைக்குப் போயிட்டா குழந்தைகளை யார் பாத்துப்பா?”

காலையில் குழந்தைகளைத் தயார் செய்து பள்ளிக்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு இரவு நேரச் சாப்பட்டையும் தயார் செய்து வைத்துவிடுவாராம், குழந்தைகள் மாலை வந்து தாங்களே தயாராகி உணவையும் உண்டு அம்மாவுக்காகக் காத்திருப்பார்களாம்.

“உங்க வீட்டுக்காரர் என்ன பண்றார்?, இதுல எல்லாம் உதவியா இருக்க மாட்டாரா?”

“அவர் இல்லைங்க இறந்து இரண்டு வருடங்கள் ஆச்சு”

“அய்யோ சாரிங்க. எப்படி பெண் குழந்தைகளைத் தனியாக விட்டுட்டு? கூடத் துணைக்கு யாரும் இல்லையா?”

“அம்மா, தங்கச்சி கூட இருக்காங்க, அவளுக்கு முடியலை. அப்பா இல்லை, அவர் போனதுக்கப்புறமா அவங்க சைடு சப்போர்ட்டும் இல்லை”

“எப்படி சமாளிக்கிறீங்க?”

“எங்க வீட்டு உரிமையாளர் குடும்பம் ரொம்ப நல்ல மாதிரிங்க. என் குழந்தைகளை அவங்க பேரக்குழந்தைகள் மாதிரிப் பாத்துக்கிடுவாங்க. அவங்க இல்லைன்னா நான் மிகவும் சிரமப் பட்டிருப்பேன்”

உடன்பிறந்தார் சுற்றத்தார் என்றிருக்க வேண்டா
உடன்பிறந்தே கொல்லும் வியாதி – உடன்பிறவா
மாமலையி லுள்ள மருந்தே பிணிதீர்க்கும்
அம்மருந்து போல்வாரு முண்டு

மூதுரை – 20

முதல் வரியில், உடன்பிறந்தார் மட்டுமே சுற்றத்தார் என்றிருக்க வேண்டாம் என்று மாற்றிவிட்டு, வரிகளைக் கொஞ்சம் மாத்திப் போட்டுப் படிக்கலாம்.

நம்முடன் பிறந்தே கொல்லும் வியாதிக்கு மருந்து நம்முடன் பிறக்காத மலையில் வளருகிற மூலிகைகளாகும். அதைப் போலவே, நமக்குச் சுற்றத்தார் என்றால் உடன் பிறந்தவர்கள் மட்டுமல்ல. நம்முடன் பிறந்தவர் அல்ல என்றாலும், தூரத்து மலையில் வளரும், பிணி தீர்க்கும் மருந்தைப் போன்றவர்களும் உண்டு.