அனுபவம்

லூசியா – கன்னடத் திரைப்படம்

Lucia

கன்னடத் திரையுலகில் நடிகராக அறிமுகமான பவன் குமார், ”லைஃபு இஷ்டனே” என்றொரு நகைச்சுவை படமொன்றை இயக்குகிறார். அதன்பின், லூசியா திரைப்படத்திற்கான ஸ்கிரிப்டைத் தயார் செய்துகொண்டு, முன்னணி நடிகர்களை அணுகுகிறார். “இதெல்லாம் ஒரு படமா?” என எல்லோருமே உதறித்தள்ளிவிட, மனம்நொந்து தனது வலைப்பக்கத்தில் இதைப்பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பு எழுதுகிறார். அவரது ரசிகர்கள், நண்பர்கள் என சுமார் 110 பேர் சேர்ந்து 55 லட்சம் ரூபாயை 27 நாட்களில்,  சேகரித்துக் குடுக்கின்றனர்; Crowd Funding என்கிற அடிப்படையில்.

உற்சாகமாகப் படத்தைத் தயாரிக்கிறார்.  அடுத்த சோதனையாக அதை வாங்கி வெளியிட எந்த விநியோகஸ்தரும் தயாராக வரவில்லை. மீண்டும் விரக்தி மேலிட, லண்டன் திரைப்பட விழாவிற்கு அனுப்பி வைக்க, அங்கே அது ரசிகர்களால் சிறந்த படமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறது. உடனே விநியோகஸ்தர்கள் விழித்துக் கொண்டு ஓடி வர, திரையிட்ட முதல் வாரத்திலேயே 2 கோடி வசூலித்திருக்கிறது.

இதரப் படங்களைப் போல மேலோட்டமாக, அல்லது அசிரத்தையாகப் பார்த்தால் இது உங்களுக்கு பிடிக்காமல் போக வாய்ப்பிருக்கிறது. கதை  3 திரிகளாகச் சொல்லப்படுகிறது. மருத்துவமணையில் வெகுநாட்களாக கோமாவில் இருக்கும் நிக்கி, அவனை விடுதலை(கருணைக் கொலை) செய்துவிடத் துடிக்கும் அவனது காதலி, அவளின் நோக்கம் என்ன என்பதை விசாரிக்கும் காவல்துறை, என இதெல்லாம் நடப்பதின் இடையிடையே, நிக்கிக்கு விபத்து எப்படி ஏற்பட்டது என்பதின் முன் கதையைச் சொல்கிறார்கள்.

திரையரங்கொன்றின் பால்கணியில், தாமதமாக வரும் நபர்களை டார்ச் விளக்கின் ஒளியின் உதவியோடு, அழைத்துச் சென்று அவரவர்க்கான இருக்கையில் அமரச் செய்யும் தொழிலாளி  நிக்கி. குறைந்த அளவே படிப்பு, எந்தத் தனிப்பட்ட திறமையும் இல்லாத, பெண் தோழிகளை வசீகரிக்கவியலாதவன். இந்த ஏக்கம் அவன் ஆழ்மனதில் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது.  இரவில் சரியாக உறக்கம் வருவதில்லை.

அப்படியான ஓரிரவில் வீதியில் நடை பழகுகிறான்,  காவல்துறையினர் அவனைக் கேலி செய்து ஓடவிடுகின்றனர். சாலையோரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் இருவர் இவனைப் பார்த்து சிரிக்க, இவனது பிரச்சனையத் தெரிந்து கொண்டு “லூசியா” என்ற மாத்திரையை அறிமுகப் படுத்துகிறார்கள். அந்த மாத்திரையின் உதவியால் நல்ல தூக்கமும் கனவும் வருகிறது.

கனவு நமக்கெல்லாம் வருவதுதான். என்றாலும் நிக்கிக்கு, அந்த மாத்திரையின் காரணமாக வரும் கனவு வித்தியாசமாக இருக்கிறது. காலையில் எந்தக் கனவின் இடையில் எழுகிறானோ அதன் தொடர்ச்சியை அன்றைய இரவில் காண்கிறான்; மெகாத்தொடர் போல. கனவில் வருவதெல்லாம், இவன் இயல்வாழ்வில் அடையமுடியாமல் போனவைகளின் நீட்சி. நிக்கிக்கு முன்னணி கதாநாயகன் ஆகவேண்டும் என்பதுதான் ஆசை. அது கனவில் நிறைவேறுகிறது. இவனை கல்யாணம் செய்ய மறுக்கும் பெண், கணவில் இவனிடம் வாய்ப்புக்காக ஏங்கும் நடிகையாக.

இந்தப் படத்தில் நடித்த பெரும்பாலோர், ஒரே படத்தில் இரண்டு வேடங்களைச் செய்கின்றனர். ஒன்று நிஜத்தில், இன்னொன்று நிக்கியின் கனவில். நிக்கி – சினிமாத் தியேட்டர் ஊழியனாக நனவில், முன்னணி நடிகனாகக் கனவில். ஸ்வேதா – பிட்சாக் கடை ஊழியராக நனவில், சினிமா வாய்ப்புக்காக ஏங்கும் மாடலாக கனவில். சங்கரன்னா – தியேட்டர் உரிமையாளராக நனவில், நிக்கியின் மேனேஜராகக் கனவில்.

நனவிற்கும், கனவிற்கு வித்தியாசம் காட்ட, நனவைக் கலரிலும் கனவைக் கருப்பு வெள்ளையிலும் காட்டியிருக்கிறார்கள். மூன்று திரிகளையும், சற்றும் விலகாது கூடவே சென்றால், நல்லதொரு சினிமா அனுபவம்.

படத்திற்கு ஆகச்சிறந்த பங்களிப்பு எடிட்டர் குழுவிடமிருந்து. இத்தனை சவாலான கதையை, மிகத் திறமையாகக் கையாண்டிருக்கிறார்கள்.

நிக்கி போன்ற இளைஞர்களைத் தினவாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்கிறோம். அவர்களிடமிருந்து நமக்குத் தேவையான வேலை/சேவையைப் பெற்றுக் கொண்டு அவர்களை உதாசீனப்படுத்தி விடுகிறோம். அவர்களுக்கென்று தனிப்பட்ட ஆசாபாசங்களும் ஏக்கங்களும் இருக்கும் என்பதைக் கவனிக்க மறந்துவிடுகிறோம்.

பவன் குமாருக்குத் திரை நடிகர்கள் மீது, குறிப்பாக அவர்களது அலட்டல்மீது ஒரு வெறுப்பு இருக்கும் போலிருக்கிறது. நிக்கி கனவில் முன்னணி நடிகனாகிச் செய்யும் அடாவடி அலட்டல்கள் சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் அதுதான் உண்மை.

இதைத் தமிழில் “எனக்குள் ஒருவன்” என்ற பெயரில் சித்தார்த் நடித்திருக்கிறார். படம் பெரிய வரவேற்பைப் பெறவில்லை.

இதற்கடுத்த படமாகத்தான் “U Turn” படத்தை எடுத்திருக்கிறார்.

Advertisements

ஓலைப்பீப்பி -மலையாளத் திரைப்படம்

olappeeppi-movie-review

ஓற்றை வரியில் எழுதிவிடமுடிகிற கதைதான். சிறுவயதில் ஊரைவிட்டு ஓடிப் போகும் உன்னி 30 வருடம் கழித்து வருகிறான். ஒரு நல்ல திரைக்கதை “What if” என்றொரு கேள்வியை முன்வைத்து, அதன் விடையை விரிதெழுதுவதாக இருக்க வேண்டும். இருக்கிறது.

மகுடேஸ்வரனின் கவிதையொன்று இப்படி முடியும்,
வாழ்ந்து கெட்டவர்களின்
வீட்டுக் கொல்லைப் புறத்தில்
இன்றும்
கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது
பெண்களின் விசும்பல் ஒலி.

இதைத்தான் திரைக்கதையாக்கியிருக்கிறார் கிரிஷ் கைமல். செழித்தோங்கி வாழ்ந்த ஆறாம் தரவாட்டின், அதிகப்படியான நிலங்களைக் கையகப்படுத்திக் கொள்கிறது அரசு, ஜமீந்தாரி ஒழிப்புச் சட்டத்தின் மூலம். மிஞ்சுவதெல்லாம், ஒரு வீடும் அதைச்சுற்றியுள்ள சிறு நிலமும்.

முத்தஸ்ஸியின் மகன் கோவிந்தன் இருந்த சிறு நிலத்தையும் ராஜப்பனிடம் அடகு வைத்துப் பணம் பெற்று வெளியூர் சென்றிடுகிறான். மகளை ஒரு நம்பூதிரிக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க, மனிதத்தன்மையே இல்லாத முசுடு நம்பூதிரி, தன் மகன் உன்னியை வெறுக்கிறார், ஜாதக பலன்களைக் காரணம் காட்டி. வேறு வழியில்லாமல், உன்னியை முத்தஸ்ஸியிடம் விட்டு உன்னியின் அம்மாவும் நம்பூதிரியுடன் வேறூருக்குச் செல்ல, 80 வயது முத்தஸ்ஸியும், 8 வயது உன்னி மேனோனும், பந்தலுக்குக் கொடி ஆதரவு என்றாற்போல.

உன்னி மேல் முத்தஸ்ஸிக்கு அளவுகடந்த பிரியம். அவனுக்குச் சமைத்துக் கொடுத்து, குளிக்கச் செல்லும்போது கூடவே சென்று, பள்ளியிலிருந்து வரத் தாமதமானல் வழி நோக்கி நின்று என்று எல்லா அசைவிலும் உன்னியே. “நீ மிடுக்கன், நான்னாயி வரு” என்று சொல்வதை இத்தனை வாஞ்சையுடன் சொல்ல முடியுமா என வியக்க வைக்கிறார் புனசேரி காஞ்சனா. 1970களில் முன்னணி நடிகையாக இருந்தவர், 47 ஆண்டுகளுக்குப் பின் மீண்டும் வந்திருக்கிறார்.

கூன் விழுந்த உடம்பு, தடி ஊன்றி நடை, கண்சுறுக்கிப் பார்த்தல், விரல்கள நெற்றியில் வைத்து தூரத்தில் வரும் நபரைக் கூர்ந்து நோக்குதல், கால் நீட்டி அமர்தல், பேரனைக் காணாது தவித்தல், தவங்கித் தவங்கி நடத்தல் என அருமையான பாத்திரவார்ப்பு, உன்னி குளத்தில் குளிக்கையில், பாட்டியை எண்ணச் சொல்லிவிட்டு நீருக்குள் முங்குகிறான், எண்ண ஆரம்பிக்கும்போது இருக்கும் பாவத்திற்கும், எண்ணிக்கை அதிகமாக அதிகமாக முகத்தில் கவிழும் பயமும், இறுதியில் “உன்னி, உன்னீ, உன்னீஈஈஈஈ” என அலறும்போதும் காட்டும் பாவமும், அந்தக் காட்சியை எடுத்த இயக்குனரையும், காஞ்சனாவையும் என்ன வார்த்தைச் சொல்லிப் பாராட்டினாலும் தகும்.

மனிதர்களை எடைபோடுவது, நாம் பார்க்கக் கிடைக்கிற நடவடிக்கைகளைக் கொண்டே அமைகிறது. ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. என்னேரமும் குடி என இருக்கும் கேசவனை உன்னியின் தங்கை சகித்துக் கொள்வது, அவளை மீட்டெடுத்தவன் அவன் என்பதால்; அதை உன்னி அறிய நேரும்போது கேசவன் மீதிருக்கும் வெறுப்பு அன்பாக மாறுவதை அத்தனை இயல்பாக காட்சிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.

தங்கள் வீட்டில் கூலிக்காரனாக இருந்த ராஜப்பன், இன்று அரசியல் படிநிலைகளில் மேலேறி தங்கள் இடதையே வளைத்துக் கொள்வதும், அவனிடமே யாசகம் கேட்க வேண்டிய நிலையும், உன்னி பாட்டுப் போட்டி, பேச்சுப் போட்டி போன்ற போட்டிகளில் முதலாவதாக வந்ததைக் கௌரவிக்க, தனிப்பட்ட சன்மானமாய் ராஜப்பன் வழங்கும் 21 ரூபாயைக் கொண்டு ரேசன் வாங்கும் நிலையும், எப்படியாயினும் உன்னியை நன்றாய்ப் படிக்க வைக்கும் முத்தஸ்ஸியின் தீர்மானமும் என நல்ல காட்சிப்படுத்துதல்கள்.

சற்று எளிதான வேடங்களிலேயே நடித்துவந்திருக்கும் பிஜு மேனனுக்கு (வளர்ந்த உன்னி) இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு, நியாயம் செய்திருக்கிறார். சின்ன வயது உன்னியாக நடித்திருக்கும் தேவப் ப்ரயகன், ஆச்சர்யமூட்டுகிறார். நடிப்பிற்கு வயதென்பதே கிடையாது என்பதை, காஞ்சனா, பிஜு, தேவப்ரயாகன் ஆகிய மூவர் மூலம் நிரூபித்திருக்கிறார் இயக்குனர். இது அவரது முதல் முயற்சி என்பதை நம்ப முடியவில்லை என்னால், இன்னும்.

ஒரு பத்திருபது நாட்கள் சொந்த ஊருக்குச் சென்று, நீங்கள் விளையாடிக் களித்த இடம், நண்பர்கள், உறவினர், அண்டை அயலார் என எல்லோரையும் சந்தித்து வரவேண்டும் என்ற எண்ணம் உள்ளவரா நீங்கள், எனில் இது ஒரு விர்ச்சுவல் பயணம்.

ஓலைப்பீப்பி, ஓட்டாள், மன்றோ ஐலண்ட் என, வயதானவருக்கும் பேரனுக்கும் இடயேயான உறவுப் படமாகப் பிடிக்கிறது, சமீபமாக. எனக்கும் வயதாகிறதோ?

நன்கலம் நன்மக்கட் பேறு

 

ஜெயமாலன், மகிழ்வாக இருக்கிறது குழந்தைகள் அரும்புவதைப் பார்க்கையில். உன்னுடைய இளவயதில் உனக்குக் கிட்டாத பலவற்றையும் அவர்களுக்குப் பெற்றுத் தரவேண்டும் என நீ ஓய்வு ஒழிச்சலில்லாமல் பாடுபடுவதைக் காண்கின்றேன். எதிர்காலம் குறித்துத் திட்டமிட்டுச் சேமித்தலும் அவசியம்.

குழந்தைகள் இருவரையும் சுயசிந்தனையும், தற்சார்பும் உடையவர்களாக வளர்த்துவா. நான் அப்படித்தான் செய்தேன். எனக்கு மாரடைப்பு வந்த அந்த ராத்திரியில் சின்ன மகள் எந்தப் பதட்டமும் கொள்ளாமல் மருத்துவரிடம் பேசி செய்ய வேண்டியவைகளைச் செய்து, அம்மாவைப் பயமுறுத்தாவண்ணம் தகவல் சொல்லி, கால்டாக்ஸி ஏற்பாடு செய்து, இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து, காலை என் அலுவலத்திற்குத் தகவல் சொல்லி, அவசரத்திற்கு முன்பணமும் ஏற்பாடு செய்து என அவளது செயல்பாடுகள் அபாரமானவை.

குழந்தைகளுடன் அதிக நேரம் செலவிடு, அமர்ந்து பேசு, அவர்களைப் புரிந்து கொள், அவர்கள் உலகில் நீ நுழை, எண்ண ஓட்டத்தை அறிந்துகொள். ஒருபோதும் நேரடியான அறிவுரைகளைக் கூறாதே. ஒரு செயலினால் விளையக்கூடிய சாதக பாதகங்களைச் சொல்லி,  செய்வதா வேண்டாமா என்ற முடிவுகளை அவர்களை எடுக்கச் செய். நீ சொல்லிச் செய்வதைக் காட்டிலும் அவர்களாக முடிவெடுத்தால் அதில் ஈடுபாடு அதிகமாகும், விட்டு விலக மாட்டார்கள்.

உன் வரவு செலவு எல்லாம் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். வரவுக்குத் தக்கன ஆசைப்படுவதும், வரவறிந்து செலவு செய்யவும் கைவசமாகும். காசுபணம்தான் குழந்தைகளுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் என்பது பொய்யான கருத்துரை. செல்வந்தர் வீட்டில் குழந்தைகள் படிக்காதது குறித்து விசனப்படுதலும், சரியான நட்பு அமையாமல் துன்புறுதலும் நடக்கிறது என்பதை நீயும் அறிவாய்.

விடுமுறை நாட்களை அவர்களுக்காகவே ஒப்புக் கொடுத்துவிடு. எங்காவது அழைத்துப் போ, கோவில், சுற்றுலாத்தலம், சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்கள் என.  முக்கிய நோக்கம், பிற மனிதர்களப் பார்த்துக் கற்றுக் கொள்வதும், தயக்கமின்றி உறவாடுவதும், வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு உலகம் இருப்பதை உணரச் செய்தலுமே.

போலவே, மேல்படிப்பில் அவர்கள் என்ன படிக்க வேண்டும் என்பதை அவர்களே தீர்மாணிக்கட்டும். நீ அழுத்தம் கொடுக்காதே. வழக்கமான பெற்றோர் போல என்ஜினியரிங்தான் படிக்கணும் என்றெல்லாம் இப்பொழுதே யோசிக்காதே. அவர்கள் வளர்ந்து வரும் காலத்தில் இதைவிட நல்ல பட்ட/பட்டயப் படிப்புகள் வரக்கூடும். அவர்களது ஆர்வம், வேலை வாய்ப்பு/சொந்தத் தொழில் செய்ய வாய்ப்பு இரண்டையும் கொண்டு முடிவெடு.

Happiness is when you realize, your children have turned out to be good people.  Happy Parenting.

 

பெயரில் என்ன இருக்கிறது?

 

பச்சைமுத்து என்றுதான் எனக்கு முதலில் பெயரிடப்பட்டிருந்தார்கள். அம்மா வழித் தாத்தாவின் பெயர். அப்போதெல்லாம் பெயர் வைப்பது எளிது. தாத்தா பாட்டிகளின் பெயர் வைத்து முடிந்ததும் குலதெய்வப் பெயர் இன்னும் குழந்தைகள் பிறந்தால் இஷ்ட தெய்வத்தின் பெயர்.

வசதிப்பட்டவாறு விளிப்பர் என்னை;  “முத்து”, “பச்சை”, “பச்சமுத்தா” என்றெல்லாம். ஐந்தரை வயது ஆகும்வரை அந்தப் பெயரே நிலைத்திருந்தது. பள்ளியில் சேர்க்கும்போதுதான் ஆசிரியர்கள், “என்னங்க இது பழைய பேரா இருக்கே? கொஞ்சம் மாடர்னா வச்சாத்தான் நல்லா இருக்கும்” என்க, அப்பாவும் சரி என்றுவிட்டார். அப்பா இலக்கிய மன்றத் தலைவர் என்பதால், இளஞ்சேட்சென்னி, நன்மாறன், இளமாறன் என யோசிக்க, ஆசிரியர் ராமச்சந்திரன் உடனே மறுத்து, ராஜேந்திரன் எனப் பெயரிட்டுப் பதிவும் செய்தார். அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் உயிர் நீத்த இருவருள் ஒருவர் பெயர் அது.

நானும் பெயருக்கு உண்மையுள்ளவனாக இந்தி கற்றுக் கொள்ளாமல்தான் இருந்தேன், 50 வயது வரை. பணி நிமித்தம் வெளி மாநிலங்களில் அலைந்து திரிந்ததால் ஓரளவு பேசக் கற்றுக் கொண்டேன். சொல்ல வந்தது அதுவல்ல.

என் மனைவி அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர். முழுஆண்டு விடுமுறைக்கு முன், பள்ளியிலிருந்து இடைநின்ற குழந்தகள், அடுத்த கல்வியாண்டில் சேர்க்கைக்குத் தயாராக இருக்கும் குழந்தைகள் பற்றிய கணக்கெடுப்பில், எழுத்துப் பணியில் அவருக்கு உதவினேன். வீதியின் பெயர், வீட்டு என், அப்பா பெயர், குழந்தைகளின் பெயர் மற்றும் வயது ஆகியன பதியப்பட வேண்டும்.

வரிசையாக வாசித்துக்கொண்டே வந்த போது, ஒரு குடும்பத்தில் அக்காவுக்கும் தம்பிக்கும் இட்ட பெயர்களைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தேன். அக்காளின் பெயர் திரவுபதி, தம்பியின் பெயர் அர்ஜுன். என்ன எண்ணத்தில் இப்படிப் பெயர் வைத்தார்கள் எனத் தெரியவில்லை. குழந்தைகள் வளர்ந்து பருவவயதை எட்டும்போது சிக்கல்தான்.

திராவிடக் கட்சிகள் தலையெடுத்ததும் நல்ல தமிழ்ப் பெயர்களைத் தங்கள் குழந்தைக்கு வைத்தார்கள். அரசு, இளங்கோ, புத்தொளி, புதுமலர், இளஞ்செழியன், நெடுஞ்செழியன், தமிழரசு, தமிழ்ச்செல்வன் என்றெல்லாம். கூடவே வடமொழிப் பெயர்களைத் தமிழ்ப்படுத்தியும் நம்மைப் படுத்தினார்கள், ஜீவானந்தன் உயிரன்பன் ஆனதைப்போல.

முன்பெல்லாம் ஊர்ப்பெயரை முன்னொட்டாக  வைப்பது வழக்கம். “மாயுரம் வேதநாயகம்பிள்ளை, திருவாவடுதுறை ராஜரத்தினம், காருக்குறிச்சி அருனாசலம்”. பின்னாட்களில் ஊர்ப்பெயரே நிலைத்துவிட்ட ஆட்களும் உண்டு, “ஆர்க்காட்டார், பொங்கலூரார்”

கேரளாவில், “ஆற்றூர் ரவிவர்மா, வைக்கம் முகமது பஷீர், வயலார் ரவி” என்பது மட்டுமல்லாமல், தரவாடு எனப்படும் குடும்ப்பபெயரையும் வைத்துக் கொள்வார்கள், “வலியவீட்டில் ராமச்சந்திரன், படிக்கல் வேனுகோபாலன்” என.

பெயரில் என்ன இருக்கிறது? எப்படி அழைத்தாலும் பெயர்தானே? என்ன பெயர் வைத்தாலும்,  பப்பிம்மா, புஜ்ஜிக் குட்டி எனச்செல்லமாக ஏதோவொன்றால்தான் அழைக்கப் போகிறோம், நமது குழந்தைகளை.

சொல்லிய வண்ணம் செயல்.

 

“அஞ்சல் வழியில் இளங்கலை வணிகவியல் படிக்கப் போகிறேன்” என அப்பா சொன்னபோது, அவருக்கு வயது 47.

அப்பா அப்படித்தான். கோ ஆப்பரேட்டிவ் டிப்ளோமா முடித்துவிட்டு, நூற்பாலை ஒன்றின் பண்டகசாலையில் விற்பனையாளராக இருந்தவர். தனது மேலாளர் இன்னும் சில ஆண்டுகளில் ஓய்வு பெற்று விடுவார், அந்த இடத்துக்குத் தன்னைத் தகுதி உள்ளவனாக ஆக்கிக் கொள்ளும் முயற்சி அது. சொன்னது போலவே, தேர்வில் வெற்றி பெற்று மேலாளராக ஆகிவிட்டார்.

“பிஞ்சு போன செருப்பை அதைத் தைப்பவரிடம் கொடுத்துவிட்டு அவரைக் கூர்ந்து கவனிச்சிருக்கியா? அதைத் தைப்பதில்தான் தன் முழு வாழ்க்கையுமே இருக்கிறது என்பதுபோல் ஈடுபாட்டுடன் இருப்பார். தைத்து முடித்ததும் செருப்பின் பிற வார்களையும் சோதிப்பார். அதன் பிறகு உன்னுடைய இன்னொரு கால் செருப்பையும் வாங்கி சோதிப்பார். உன்னிடம் கொடுத்துப் போடச்சொல்லி, உன் கால்களில் அது சரியாகப் பொருந்துகிறதா என்பதைக் கவனிப்பார். சட்டென உன் முகத்தையும் பார்ப்பார் பாத்திருக்கியா? அதுதான் செய் நேர்த்தி, தான் செய்த வேலை மீதான நம்பிக்கை.”

“அது மாதிரித்தான் நம்ம வேலாயுதமும், முடி வெட்டிமுடித்ததும், நாம காசைக் கொடுக்கும்போது, மீண்டும் ஒரு முறை இருபக்கமும் பார்ப்பார். கிருதா ஒரு ரோமக்கணம்தான் வித்தியாசம் இருக்கும், அதையும் சரி பண்ணித் திருப்தியாகிக் கொள்வார். இந்த செய்நேர்த்தி கைகூடினாப் போதும் மற்றெதெல்லாம் உனக்கு சுலபமாக் கைசேரும்.”

சொல்லுவதோடு நில்லாமல். செய்தும் காட்டினார். அவர் மேலாளராகி, ஓய்வு பெறும்வரை, திண்டுக்கல் மாவட்டத்திலேயே சிறந்த கூட்டுறவு பண்டகசாலை என்ற விருதைத் தொடர்ந்து பெற்றார்.

இன்று அப்பாவின் 16ஆவது நினைவு நாள்.

தமிழும் நானும்

513bl4ujt5l-_sx257_bo1204203200_

சொக்கன் எழுதியிருக்கும் நல்ல தமிழில் எழுதுவோம் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். 2009ல் நான் எழுதிய இந்தப் பதிவு ஞாபகம் வந்தது. எனவே மீள் பதிவு.

எல்லோருக்கும் நல்ல தமிழய்யா வாய்த்தால் நல்ல தமிழ் படிக்கலாம். மேலும் படிக்க ஆர்வம் வரும். எனக்கு ஒரு நல்ல தமிழைய்யா கிடைத்தார் 9,10 படிக்கும்போது. அவர் வகுப்பு என்றாலே எல்லோரும் ஆர்வமாக இருப்போம். லீவு எடுப்பதென்றால் அவரது வகுப்பு இல்லாத நாளாக இருக்க வேண்டுமே என நினைப்போம்.

புத்தகமேதும் எடுத்து வரமாட்டார். உள்ளே நுழைந்ததும் இன்று என்ன பாடம் என்பதையும் சொல்ல மாட்டார். புத்தகத்தில் உள்ளதுபோல் வரிசைக்கிரமமாக நடத்தவும் மாட்டார். பெரும்பாலும் கதைகள் மூலமே பாடம் நடத்திச் செல்வார்.

ஒரு கணவனும் மனைவியும் துணிக்கடைக்குப் போகிறார்கள். சில சேலைகளைப் பார்த்தும் பிடிக்காமல் ஒரு குறிப்பிட்ட சேலையை எடுத்துக் காட்டச் சொல்கிறார் மனைவி. அதற்குக் கடைக்காரர் , “அது சீமாட்டியும் வாங்க முடியாத சேலை” என்கிறார். காரணம் அதன விலை. கணவன் கையிலிருக்கும் காசுக்கான சேலை வாங்கித்தருகிறார். மனைவிக்குத் திருப்தியில்லை. ஏதேதோ புலம்பியவாறே வருகிறார். இதனால் கணவன் எரிச்சலடைகிறார்.

வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட ஆரம்பிக்கிறார்கள். சாப்பாடு சுவையாக இல்லை. எரிச்சலுடன் “நாயும் தின்னாத சோறு” எனச்சொலியவாறே வெளியேறுகிறான்.

சீமாட்டியும், நாயும் இந்த இரண்டு வார்த்தையிலும் என்னடா புரிந்தது? ” என்பார்.

”அய்யா இரண்டிலும் உம் வருகிறது”

“சரி. என்ன வித்தியாசம்”

”தெரியலை அய்யா”

“ஒண்ணு உயர்வைச் சொல்லுது . மற்றது இழிவைச் சொல்லுது. ஒரே ”உம் ” இரு அர்த்தங்கள் தருகிறதில்லையா? ஒன்று உயர்வு சிறப்பு உம்மை. மற்றது இழிவு சிறப்பு உம்மை”

ஏறக்குறைய முப்பது வருடங்கள் கழித்தும் இன்னும் மறக்கவில்லை.

ராமச்சந்திரன் அய்யா உங்களுக்கு என் நன்றி கலந்த வணக்கங்கள்.

ஆனால் இப்பொழுது தமிழய்யாக்கள் அதிகம் இல்லை எல்லொரும் தமிழ் ஆசிரியர்கள் அல்லது தமிழ் டீச்சர். அவர்களிடம் பேசினால் தமிழில் பாரதிதாசனுக்குப் பின் புலவர்கள் யாருமில்லை என்பார்கள். அல்லது திரைப்படப் பாடலாசிரியர்கள்தான் கவிஞர்கள்.

உங்களுக்குத் தெரிந்த தமிழாசிரியர் யாருமிருந்தால் அவரிடம் சா.கந்தசாமி, நாஞ்சில் நாடன், பிரபஞ்சன், அசோகமித்திரன் ஆகியோரின் எழுத்துக்களை விவாதியுங்கள். உண்மை புரியும்.

பார்க்கும் வேலை வேறு வாழும் வாழ்க்கை வேறென்பதாக ஆகிவிட்டது அவர்களுக்கு.

பின் குறிப்பு : எல்லா தமிழாசிரியர்களுமே அப்படியல்ல; ஆனால் பெரும்பான்மையினர்.

பன்னருவாள் கொண்டறுத்த பிச்சிப்பூ

vannadasan

”வடவள்ளி நவாவூர் பிரிவு அருணாசலம் நகரிலிருந்து அதிகாலை உற்சாகத்துடன் உங்களுக்கு வணக்கம் சொல்லி நிகழ்ச்சியில் உங்களுடன் இணைவது, உங்கள் அன்பு ——-.”

”சரி, சொல்லுங்க என்ன பாட்டு வேணும்.”

அழைத்தவர் அத்தனை உற்சாகத்துடன் சொல்லியதை, ஒரு வித ஈடுபாடற்ற எந்திரத்தனத்துடன் கேட்பார், அறிவிப்பாளர்.

எனக்குத் தெரிந்து,  கோவை பண்பலையில் அறிவிப்பாளர்களாக இருப்பவர்கள், ஒருவித விரக்தி மனநிலையில், சிற்றேட்டில் இருந்து பேரேட்டில் பதியும் அரசு அலுவலகத்தனத்துடன் பணியாற்றுவது போலிருக்கும்.

இவர்களில் ஒருவர் வண்ணதாசனைப் பேட்டி எடுத்தால் எப்படி இருக்கும்? கற்பனை செய்யும்போதே, கிலியடிக்கிறதல்லவா? அப்படித்தான் ஆயிற்று.

” ஒரு சிறிய இசை. இதில் உள்ள சிறுகதைகளை எழுதும்போது உங்கள் மனநிலை எப்படி இருந்தது?”

இதற்கும் சிரத்தை எடுத்துப் பதில் சொன்னார் வண்ணதாசன், அது அவரது சிறப்பு.  என் ஆதங்கம் அதுவல்ல. பேட்டி எடுத்தவருக்கு வண்ணதாசனைப் பற்றி ஏதும் தெரியவில்லை, அல்லது எப்படிக் கேள்விகளைத் தொடுக்க வேண்டும் என்ற குறைந்தபட்ச அக்கறைகூட இல்லை.

மேலதிகமாக, சாகித்ய அகாடமியின், விருதுக்குத் தேர்வு செய்யும் நடைமுறைகள் பற்றிய அடிப்படைத் தகவல்களாவது தெரியுமா என்பதும் சந்தேகமே.

உச்சகட்ட வன்முறை,  எந்த அறிவிப்பும் இல்லாமல் பேட்டிக்கு இடையிடையே பாட்டை ஒலிபரப்பியது. இதுதான் உங்கள் இலக்கிய சேவை எனில் தயவு செய்து வேண்டாம். விட்டுவிடுங்கள், இலக்கியம் பிழைத்துப் போகட்டும்.

ஒரு நல்ல வானொலிப் பேட்டி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை பிஎஸ்ஜி சமுதாய வானொலியில்(107.8) கேட்க வாய்த்தது.  கு.ஞானசம்பந்தன் அவர்களை மாணவர்கள் பேடி காண, ஆசிரியர்கள் நெறிப்படுத்தினர். நேர்த்தியான ஒன்று. ஞானசம்பந்தன் மிக மகிழ்ந்தார்.

அன்பான வானொலி அதிகாரிகளே, ஒரு கலைஞனைக் கொண்டாடாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, மரியாதைக் குறையச் செய்துவிடாதீர்கள். கலைஞனைத் தன் தோள்களில் எற்றிக் கொண்டாடும் தேசமே பெருமையுடன் முன்னோக்கி நகரும்.

அடுத்த முறை ஒரு சிற்பியைப் பேட்டி எடுக்க நேர்ந்தால், குறைந்தது ஒரு அம்மி கொத்துநரையாவது ஏற்பாடு செய்யுங்கள். கல்லைப் பற்றியும் உளியைப் பற்றியும் தெரிந்தவராக இருப்பார்.

ஒரு கோடி உய்யுமால்

Elephant_Feeding

 

எங்கள் நிறுவனம் ஆண்டுக்கு 30 கோடி அளவில் டேர்ன் ஓவர் செய்யும் அளவிற்கு சிறியது. ஆனாலும் இந்தியாவில் இன்றியங்கும் அனல் மின் நிலையங்கள் அனைத்திலும் எங்கள் இயந்திரங்களின் தடையற்ற செயல்பாடு அவசியம்.

சமீபத்தில் பிரித்தமைக்கப்பட்ட தெலுங்கானா மாநிலத்தில் அமைந்த ஒரு அனல் மின் நிலையத்திற்கு சுமார் 2 கோடி அளவிற்கு இயந்திரங்களை வழங்கியிருக்கிறோம். நேரடியாக அல்ல, அதற்கென இருக்கும் ஒப்பந்தகாரர்கள் மூலமாக.

அந்த பரிவர்தகத்திற்கான, எங்களுக்கு வரவேண்டிய 2 கோடிக்குத் தேவையான ஆதாரத் தரவுகளுடன் கல்கத்தா வந்திருக்கிறேன். சம்பந்தப் பட்ட அலுவலரை அனுகித் தேவையான விவரங்கள் முழுவதையும் அளிதாகிவிட்டது. இருந்தாலும், ”நாளை வாருங்கள்” என சிலநாட்களாக அலைய விட்டார்.

சற்று கோபமாகப் பேசவும், வங்காள மொழியில் ஏதோ சொன்னார். அருகிலிருந்தவரிடம், மொழிபெயர்க்கச் சொன்னேன், “ரெண்டாயிரம் கோடி புழங்கும் இடத்தில் இரண்டு கோடிக்கு இந்தப் பாடுபடுகிறான்”

இருவரையும் சிற்றுண்டிச்சாலைக்கு அழைத்துவந்து சொன்னேன், “யானை சாப்பிடும்போது பாத்துருக்கீங்களா?

“ம்ம்”

“பாகன் வீசும் உருண்டைகளில் ஒன்றிரண்டு தவறும், என்றாலும் யானையும் பாகனும் அது குறித்துக் கவலைப்படுவதில்லை”

“ஆமா அதுக்கென்ன இப்போ”

“கீழ விழுந்த உருண்டை இருக்கே அது ஒரு கோடி எறும்புகளுக்கு உணவாகும்”

வாங்கும் கவளத்து ஒருசிறிது வாய்தப்பின்
தூங்கும் களிறோ துயருறா – ஆங்கதுகொண்(டு)
ஊரும் எறும்பிங்(கு)  ஒருகோடி உய்யுமால்
ஆருங் கிளையோ(டு) அயின்று.

இரண்டு நாட்களில் தொகையை வங்கிக்கு அனுப்பிவிடுவதாகச் சொல்லி இருக்கிறார்.

நீயும் நானும் எவ்வழி அறிதும்

vizag

விசாகப்பட்டினம் ரயில் நிலையத்திற்கு வெளியே வந்து விமான நிலையத்துக்குச் செல்ல வாகனம் தேடினேன். ஓலாவில் முன்பே சோதனை செய்த்தில் சுமார் 220 என்றது. ஆளில்லாத இடங்களில் ஓலா அல்லது உபரைப் பயன்படுத்திக் கொள்வேன். ரயில் நிலையம், பேருந்து நிலையம் போன்ற இடங்களில் காத்திருக்கும் வாகன ஒட்டிகளுக்கு நாம் கூடுதலாகச் செலுத்தும் தொகை உதவிகரமாக இருக்கும் என்பதொரு காரணம்.

காரில் ஏறியதும், “போஜனம் ஆயிந்தா?” என்றேன். “இனேரத்துலயா? மணி 8 தானே ஆச்சு, மெதுவாப் பத்து மணிக்குத்தான் சாப்பிடுவேன்” என்றார் அப்பா ராவ். “பரவாயில்லை ஒரு நாளைக்கு நேரத்துல சாப்பிடுங்க. நல்ல இட்லியும், பெசரட்டும் வேணும் எனக்கு” என்றேன். மேலும், “அதுக்காக பெரிய ஓட்டல் எல்லாம் வேண்டாம், வழக்கமா நீங்க எங்க சாப்பிடுவீங்களோ அங்கேயே போதும், சுவையும் தரமும் முக்கியம்” என்றேன்.

இரண்டே டேபிள் எட்டுப் நபர்கள் ஒரு சமயத்தில் அமரக்கூடிய சின்ன சிற்றுண்டி நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். சாப்பிடச் சொன்னால் கூச்சப்பட்டார். கையைப் பிடித்து இழுத்து சாப்பிடச்சொன்னேன். ஆளுக்கு இரண்டு இட்லியும் ஒரு பெசரட்டும் சப்பிட்டோம்.

காசு குடுக்கும்போது கவனித்தால் குருவாயூரப்பனைத் தலைக்கு மேல் வைத்துக் கொண்டு, சந்தனம் பூசிய நெற்றியுடன் சேட்டன் கல்லாவில் இருந்தார். “நாட்ல எவிடயானு?” “வயநாடு, நிங்கள்” “தொட்டடுத்து, கோயம்பத்தூர்” என்றேன். சிரித்தார்.

15 வருடங்களுக்கு மேலாக விசாக்க்கில் இருக்கிறாராம். “பேர்?” “அச்சுதான்ந்தன், பிள்ளாரு அச்சேட்டன்னு விளிக்கும்” என்றார். விளிக்கட்டும் என்றவாரே கிளம்பினோம்.

விமான நிலையத்தில் இறங்கியபின், பெட்டிகளை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு அப்பாராவ் என்னைக் கட்டிக் கொண்டார். வாத்சல்யம்.

அப்பாராவ்களாலும், அச்சேட்டன்களாலும் நிறைந்ததிவ்வுலகு.

கோபிசெட்டிபாளையம்

சென்ற இரண்டு நாட்களாக கோபிசெட்டி பாளையத்தில் டேரா. நல்ல பச்சை பசேலென கண்ணைப் பறிக்கிறது ஊர். நல்ல தட்பவெட்பமும் சேர்ந்து ரம்மியமாக இருந்தது. கோடையில் எப்படி இருக்கும் எனத் தெரியவில்லை. நகர சந்தடிகள் ஏதுமற்ற சிறு நகரம்.  இச்சிறிய நகரத்தைச் சுற்றிஎப்படி இத்தனை கல்வி நிலையங்கள் வந்தன எனத் தெரியவில்லை. மாநில அளவில் ரேங்க் வாங்கும் பள்ளிகள் பெரும்பாலும்.

எமரால்டு லாட்ஜில்தான் தங்கல். நாங்கள் சென்ற போது ஏசி, டீலக்ஸ் அறை ஏதும் இல்லை எனச் சொல்லிவிட்டார்கள். சரி இருக்கும் அறையைக் கொடுங்கள் என்றது டபிள் ரூம் ஒன்றைக் கொடுத்தார்கள்.  “சோப்பு டவல் குடுப்பா” என்று சொன்னால் ரூம்பாய் சொன்னதைக்கேட்டதும் கடுப்புத்தான் வந்தது. “சார் அதெல்லாம் ஏசி ரூமில் தங்குபவர்களுக்கு மட்டும்தான்” அடப் பாவிகளா? இரவு 9.30 மணிக்கு அடைத்திருந்த கதவைத் திறக்கச் சொல்லி டவல் வாங்கினோம்.

லாட்ஜிற்கு எதிரில் அம்மன் மெஸ் இருக்கிறது. சுடச்சுட மதியச் சாப்பாடு வித் கறிக்குழம்பு, சிக்கன் குழம்பு மற்றும் மீன் குழம்புடன். நல்ல சுவையான உணவு. 40 ரூபாய்தான். மற்ற ஐட்டங்களும் விலை குறைவுதான். நான் தமிழ்நாட்டின் அனேக இடங்களுக்குச் சென்று சாப்பிட்டிருக்கிறேன். குடல் வருவல் இவர்கள் செய்த மாதிரி எங்கும் சாப்பிட்டதில்லை. ஹோட்டலின் உள்ளே அடித்திருக்கும் பெயிண்ட் தான் இண்டஸ்டிரியல் க்ரே கலர் எனவே ஒரு டல் லுக் இருக்கிறது. மற்றபடி சுவையான சாப்பாட்டிற்கு உத்திரவாதம்.

 

காஃபிர்களின் கதை என்ற தொகுப்பைத்தான் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். தொகுத்தவர் கீரனூர் ராஜா. முஸ்லிம் அல்லாத எழுத்தாளர்கள் எழுதிய முஸ்லிம் கதைகள் என்ற அடிப்படையில் தொகுக்கப் பட்டிருக்கிறது. தமிழின் முக்கியமான புத்தகம். தவறாமல் வாசியுங்கள். 18 கதைகள் கொண்ட தொகுப்பில் பாரதி முதல் தமிழின் முக்கிய எழுத்தாளார்கள் எழுதிய கதைகள் தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த சு.ராவின் விகசிப்பு கதை புதிய அகத்திறப்பைக் கொடுத்தது மறு வாசிப்பில். நாஞ்சில் நாடன் வழக்கம் போல் நல்லதொரு சிறுகதை படைத்திருக்கிறார். அனேகமாக இது ஒன்றுதான் இந்தத் தொகுப்பிற்காகவென எழுதப் பட்டதாக இருக்க வேண்டும். மற்றதெல்லாம் ஏற்கனவே எழுதி வெளியான கதைகள் என நினைக்கிறேன்.

எஸ்.ராவின் ஹசர் தினார் அருமையான சிறுகதை. வழக்கம்போல புனைவிற்கும் வரலாற்றிற்கும் இடையில் சடுகுடு ஆடியிருக்கிறார். பிரபஞ்சனின் கதை சுமார்தான்.  இந்நூலினைப் பற்றி இங்கே ஒரு விமர்சனம் படியுங்கள்.

 

ரண்டு அப்பாயிண்ட்மெண்ட்களுக்கு இடையே 1 மணி நேரம் இடைவெளி இருந்தது, “செல்வக்குமார், பாரியூர் அம்மன் மேல்நிலைப்பள்ளியில் இருந்து ஒரு தடவை கூப்பிட்டிருந்தார்கள் பார்த்துவிடுவோமா? “ என்றேன்.

“சரி சார் பார்த்திடலாம்”

“உங்களுக்கு இடம் தெரியுமா?”

”பாரியூர் அம்மன் கோவில் இங்கே இருந்து 3 கிமீதான் சார். அங்கே சென்று விசாரித்துக் கொள்ளலாம்”என்றார்.

கோவிலருகில், அப்படி ஒரு பள்ளி இருப்பதற்கான அறிகுறியே இல்லை. யாருக்கும் தெரியவில்லை. என்கொயரி நோட்டைப் பார்த்து அழைத்தால், “சார் நீங்க இருக்கும் இடத்தில் இருந்து 20 கிமி வரணும். பங்களாப் புதூர் எனக் கேட்டு வாருங்கள்” என்றார்.

“செல்வா ஒண்ணு நிச்சயம்”

“என்ன சார்”

”சிங்கப்பூர் ஹார்டுவேர்ஸ்க்கு எப்படிப் போகணும்னு உங்ககிட்ட வழி கேட்கமாட்டேன்”