நீயும் நானும் எவ்வழி அறிதும்

vizag

விசாகப்பட்டினம் ரயில் நிலையத்திற்கு வெளியே வந்து விமான நிலையத்துக்குச் செல்ல வாகனம் தேடினேன். ஓலாவில் முன்பே சோதனை செய்த்தில் சுமார் 220 என்றது. ஆளில்லாத இடங்களில் ஓலா அல்லது உபரைப் பயன்படுத்திக் கொள்வேன். ரயில் நிலையம், பேருந்து நிலையம் போன்ற இடங்களில் காத்திருக்கும் வாகன ஒட்டிகளுக்கு நாம் கூடுதலாகச் செலுத்தும் தொகை உதவிகரமாக இருக்கும் என்பதொரு காரணம்.

காரில் ஏறியதும், “போஜனம் ஆயிந்தா?” என்றேன். “இனேரத்துலயா? மணி 8 தானே ஆச்சு, மெதுவாப் பத்து மணிக்குத்தான் சாப்பிடுவேன்” என்றார் அப்பா ராவ். “பரவாயில்லை ஒரு நாளைக்கு நேரத்துல சாப்பிடுங்க. நல்ல இட்லியும், பெசரட்டும் வேணும் எனக்கு” என்றேன். மேலும், “அதுக்காக பெரிய ஓட்டல் எல்லாம் வேண்டாம், வழக்கமா நீங்க எங்க சாப்பிடுவீங்களோ அங்கேயே போதும், சுவையும் தரமும் முக்கியம்” என்றேன்.

இரண்டே டேபிள் எட்டுப் நபர்கள் ஒரு சமயத்தில் அமரக்கூடிய சின்ன சிற்றுண்டி நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். சாப்பிடச் சொன்னால் கூச்சப்பட்டார். கையைப் பிடித்து இழுத்து சாப்பிடச்சொன்னேன். ஆளுக்கு இரண்டு இட்லியும் ஒரு பெசரட்டும் சப்பிட்டோம்.

காசு குடுக்கும்போது கவனித்தால் குருவாயூரப்பனைத் தலைக்கு மேல் வைத்துக் கொண்டு, சந்தனம் பூசிய நெற்றியுடன் சேட்டன் கல்லாவில் இருந்தார். “நாட்ல எவிடயானு?” “வயநாடு, நிங்கள்” “தொட்டடுத்து, கோயம்பத்தூர்” என்றேன். சிரித்தார்.

15 வருடங்களுக்கு மேலாக விசாக்க்கில் இருக்கிறாராம். “பேர்?” “அச்சுதான்ந்தன், பிள்ளாரு அச்சேட்டன்னு விளிக்கும்” என்றார். விளிக்கட்டும் என்றவாரே கிளம்பினோம்.

விமான நிலையத்தில் இறங்கியபின், பெட்டிகளை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு அப்பாராவ் என்னைக் கட்டிக் கொண்டார். வாத்சல்யம்.

அப்பாராவ்களாலும், அச்சேட்டன்களாலும் நிறைந்ததிவ்வுலகு.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s