கட்டவண்டி

மாலை 5.00 மணி. கரூர் பேருந்து நிலையம். குளிர்ந்த காற்று பகலில்
அடித்த வெப்பத்திற்குப் பிராயச்சித்தம்போல இருந்தது. கோவை செல்லும்
பேருந்து ஒன்றில் நானும் எனது இளைய மகளும், முன் பக்கம் ஒட்டுனர்
அருகிலுள்ள இருக்கையிலமர்ந்தோம்.

“எத்தனை மணிக்கு எடுப்பீங்க சார்?”

“5.05 க்கு கிளம்பிடும் சார். இன்னும் ரெண்டு சீட்டுத்தான் காலி ”
கண்டக்டர் ஆள் தேத்தும் மும்முரத்திலிருந்தார்.

”எத்தன மணிக்கு கோவை போவீங்க.?” டிரைவரை நோக்கி அடுத்த கேள்வியை வீசினேன்.

“8:25க்கு சிங்காநல்லூர் போகும். இது காந்திபுரம் போகாது தெரியுமில்ல?”

சொன்னபடி 5.05க்கு கிளப்பினார்கள். மெதுவாக ஊர்ந்த பேருந்த்து மேம்பாலம்
தாண்டியதும் சற்று வேகமெடுத்தது. தென்னிலை வரை ஒரே சீரான வேகத்தில்
செலுத்தினார் ஓட்டுநர்.

டிரைவருக்குப் பின் மூன்று இளைஞர்கள் அமர்ந்து தத்தமது செல்லில்
இருக்கும் வசதிகள், வசதிக் குறைபாடுகள் பற்றி அரட்டையடித்தவாறிருந்தனர்.

மூவரில் ஒருவர் வந்த அழைப்பொன்றுக்குப் பதில் சொல்லும்போது, “மெதுவா
கட்டைவண்டி மாதிரித்தான் வருதுடா. லேட்டாகும்னு நினைக்கிறேன்.”
ஓட்டுனரைக் கவனித்தேன் தனக்குச் சம்பந்தமில்லாதது போல ஒட்டிக்
கொண்டிருந்தார் பேருந்தை.

வெள்ளகோவில் வரை ஏதும் மாற்றமில்லை வேகத்தில். ஒரு வேளை வெள்ளகோவில் தாண்டியதும் வேகமெடுப்பாரோ என நினைத்தேன்.

மீண்டும் அதே வேகம்தான். இரண்டாமவருக்கு வந்த அழைப்பிற்குப் பதில்
சொன்னார், “ ஃபோர்த் கியர்னு ஒண்ணு இருப்பதை மறந்துட்டாரு போல”

ஓட்டுனர் ஏதும் பேசவில்லை. குறைந்தபட்சம அவர்களை முறைப்பார் எனப்
பார்த்தால் அதுவுமில்லை.

காங்கேயம் வரும்பொழுது இருட்டிவிட்டது. ஆனால் அதே சீரான வேகம். கூடவும் இல்லை குறையவுமில்லை.

பல்லடம் தாண்டியதும் சாந்தாமணி பஸ் ஓவர்டேக் செய்தது. மூன்றாமவர் யாரையோ போனில் அழைத்துச் சொன்னார், “டேய் டவுன் பஸ்ஸெல்லாம் ஓவர்டேக் பண்ணுதுறா”

சிங்காநல்லூர் வரும்வரை கிண்டலின் தீவிரம் அதிகரித்தது. ஓட்டுனர் சட்டை
செய்யவில்லை. சிங்காநல்லூர் சிக்னலில் திரும்பும்போது கைக்கடிகாரத்தைப்
பார்த்தேன். மணி 8:20.

பிளாட்பாரத்தில் நிறுத்தியதும் எழுந்து ஓட்டுனரிடம் சொன்னேன், “ சார்
பத்திரமாக்வும் அலுப்பில்லாமலும் எங்களைக் கொண்டுவந்து சேர்த்ததற்கு
நன்றி.” ஒரு புன்னகையைப் பதிலாக வீசிச்சென்றார்.

ஸ்டேண்டில் விட்டிருந்த காரை எடுக்கும்போது மகள் கேட்டாள், “காலையில்
போகும்போதுகூட அந்த டிரைவரும் இதேபோல நிதானமாத்தான் ஓட்டுனாரு. ஆனா அவர
நீங்க பாராட்டலையே?”

“நிதானமா ஓட்டணும்ங்கிறது அவர் கடமை. ஆனா சீண்டிக்கிட்டே
இருக்கும்போதுகூட நிதானமிழக்காமல் அவரு கண்ணும் கருத்துமா ஓட்டீட்டு
வந்தாரே அதுதான் பாராட்டுக்குரிய விஷயம். அத நம்ம பாராட்டணுமில்லை?”

டிஸ்கி : உண்மை கலந்த புனைவு.

.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s